طبقات الصوفية ( فارسي ) — الصفحة ٨٦٧

تفصيل اختلافات نسخهء « ه »

122 - و ديگر بيننده خاك بر سر خود به بيخت

125 - بيهوده با كه گويم

127 - بيهوده با كه گويم

127 - به دوگانگى يگانه جستن گوميست

128 - بسته ماندن در راه طلب شوميست هرچه جز يكى همه‌اند و هند

129 - و هرچه نشناختم بود امروز من شناخت پنداشته . . .

130 - آن

136 - و نبايسته

137 - نه نزديكست

141 - + كه

142 - گريزد بازد

146 - وقتى بر سر بازار پيل‌وران

151 - اينك

153 - سفيد بر سردركشيد و

154 - و بانگ

157 - موى سفيد در پاى من مى

158 - 158 - ندارد .

159 - + مصرى

160 - بود بر

161 - 163 - مىكشتى مىگويد كه وقتى مىرفتم جوانى ديدم شورى

164 - 165 - گفتم از كجا مىآيى غريب گفت مرا غربت بود كسى را كه بازو

168 - كه شده‌اى

170 - « كرم اللّه وجهه » ندارد .

175 - 176 - وطن غريبان و مايهء مفلسان آمد

177 - آيد

178 - كسى كه

179 - او

2 - 181 - و انشدنا لنفسه

183 - و انت مقامى و انت معبرتى . . .

و القربة و « و انشدنا ايضا لنفسه » بعد از آن را ندارد

185 - « الابيات و ايضا له » ندارد

188 - عيار سقرى

190 - « دراستاد » ندارد

194 - به يك جا

196 - مىگشتى به يك

197 - « آن شب » ندارد

198 - رود

199 - مىرفت

200 - سياه رفت چون

201 - زنى ديد تنها وى برگذشت

202 - 204 - روى به كوه نهاد و بر كوه مىرفت پاى وى به زير مىافتاد بنگريست شيرى

206 - ركن گفت

209 - و وطن بود و مرا نبود

210 - آمد و گفت

211 - سلام مىكند و

212 - و وطن من بود او را ماوى نبود جز من

213 - 214 - انشدنا الامام الخ

215 - وجدك . . . ساموت مقربا بدار مقيم

224 - سلام مىكند و

229 - گفت رحمه اللّه

234 - و آخرين بياموزى اين روى

238 - او را

239 - + طلب

240 - و قصد و عزم تو درست بود و راست و چون وى را به تو عنايت بود