تمهيد المبانى يا تفسير كبير بر سوره سبع المثانى — الجزء ١، الصفحة ٥٣٤
« در فرق بين اراده ومشيّت حضرت حقتعالى »
مبادرت ميشود ، وبيشترين آنها در ثبوت وامر ايجاد ، افادهء معنى ميكنند ، از جمله : « إِنْ أَرَدْنا إِلَّا إِحْساناً وَتَوْفِيقاً » و « إِنْ أُرِيدُ إِلَّا الْإِصْلاحَ » و « يُرِيدُ اللَّهُ بِكُمُ الْيُسْرَ وَلا يُرِيدُ بِكُمُ الْعُسْرَ » و « إِنَّ اللَّهَ يَفْعَلُ ما يُرِيدُ » و « مَا اللَّهُ يُرِيدُ ظُلْماً لِلْعِبادِ » وبويژه در عصمت وطهارت أهل البيت رسول أكرم ( ص ) نازل است : « إِنَّما يُرِيدُ اللَّهُ لِيُذْهِبَ عَنْكُمُ الرِّجْسَ أَهْلَ الْبَيْتِ » و « أَرادَ بِهِمْ رَبُّهُمْ رَشَداً » وبا اينوصف كه اراده بيشتر بايجاد ما سوى ومتعلّقات آنها تعلّق ميگيرد ؛ كرائم الهى نيز در غوايت وگمراهى وهلاك أهل قريه وأمور عدمي ديگر - امّا نه اعدام ونيستى محض - نازل است ، مانند : « وَإِذا أَرَدْنا أَنْ نُهْلِكَ قَرْيَةً ، أَمَرْنا مُتْرَفِيها فَفَسَقُوا فِيها » وارادهء نفع وضرر در اين آية « إِنْ أَرادَ بِكُمْ ضَرًّا أَوْ أَرادَ بِكُمْ نَفْعاً » و « اللَّهُ يُرِيدُ أَنْ يُغْوِيَكُمْ » كه همگى دلالت بر أمور عدمي داشته ودر نتيجة بايد گفت هيچ ارادهاى در حضرت حقتعالى بدون مشيّت أو بايجاد وأمور عدمي تعلّق نخواهد گرفت ؛ ودر خاتمه بايد دانستكه خداوند أشياء را بمشيّت خود آفريد ، ولى مشيّت را بنفس آن .