صحيفه كامله سجاديه با ترجمه فارسى شاهرودى — الصفحة ١٦٣

( 37 ) ( وَكَانَ مِنْ دُعَائِهِ عَلَيْهِ السَّلَامُ إِذَا اعْتَرَفَ بِالتَّقْصِيرِ عَنْ تَأْدِيَةِ الشُّكْرِ : )

( 7 ) همانا توئى كه با موهبتهاى بزرگ بر ما منت دارى ونعمتهاى عظيم را به ما عطا فرموده‌اى . توئى كه سپاس اندك ما را مىپذيرى وشكر ناچيز ما را سپاس مىگويى ، صاحب احسان ونيكى وبخشش هستى . جز تو معبودى نيست وبازگشت همه به سوى توست . - ]

دعاى سى وهفتم :

در ناتوانى از أداء شكر الهى

[ - ( 1 ) خداوندا هيچكس در سپاسگزارى از تو به نهايتى نمىرسد مگر اينكه از احسان تو چيزى به أو مىرسد كه شكري ديگر را بر أو لازم مىكند .

( 2 ) ودر طاعت تو هر چقدر هم كسى بكوشد ، به جائى نمىرسد جز آنكه نسبت به آنچه شايستهء فضل توست ، مقصر خواهد بود .

( 3 ) پس شاكرترين بندگانت ، عاجز از انجام سپاس توست وعابدترين آنان در طاعت تو مقصر است .

( 4 ) آمرزش نسبت به هيچكس بر حسب استحقاقش ، ضروري نيست ورضايت از احدى به لحاظ درخواستش لازم نمىباشد .

( 5 ) پس هر كه را ببخشى از مرحمت توست وهر كه را مورد رضايت قرار دهى ، از فضل توست .

( 6 ) كارهاى اندك از آنچه را مىپسندى ، مورد شكر قرار مىدهى وبر طاعت كم ، ثواب عطا مىنمايى ، گويا شكر بندگانت - كه به خاطر آن به آنان ثواب مىدهى وپاداششان را بيشتر از شكرشان عطا مىكنى - امرى است كه خود مىتوانند در آن توفيق يابند وتو فقط پاداش مىدهى وگويا سبب اين شكر به دست تو نبوده وفقط جزايشان مىدهى .

( 7 ) حال آنكه ( اى خداى من ) قبل از آنكه آنان به عبادت تو بپردازند ، تو عهده‌دار أمور آنان بوده‌اى وقبل از اينكه آنان در راه طاعت تو قدم بگذارند ، ثوابشان را آماده ساخته‌اى زيرا سنّت تو اعطا فضل وعادت تو احسان وسيرهء تو عفو وبخشش است .