علل الشرايع ( فارسي ) — الجزء ١، الصفحة ٩٦٥

باب دويست و پنجاه و هفتم سرّ اين كه مستحب است ولىّ ميّت بعد از رفتن مردم از سر قبر آنجا مانده و با صداى بلند براى ميّت تلقين بخواند

شده و ديگران بدانند كه وى صاحب مصيبت است و براى همسايگانش سزاوار است كه از طرف او تا سه روز طعام دهند .

حديث ( 2 )

از امام صادق عليه السّلام روايت شده كه فرمودند : ملعون است كسى كه رداء و عباى خود را در مصيبت ديگرى بردارد .

باب دويست و پنجاه و پنجم سرّ آب پاشيدن بر روى قبر

باب دويست و پنجاه و پنجم سرّ آب پاشيدن بر روى قبر

حديث ( 1 )

محمّد بن موسى بن متوكَّل از على بن حسين سعدآبادى ، از احمد بن ابى عبد الله برقى ، از پدرش ، از ابن ابى عمير از برخى اصحابش ، وى گفت : از حضرت ابو عبد الله عليه السّلام پرسيدم : سرّ پاشيدن آب روى قبر چيست ؟

حضرت فرمودند : تا مادامى كه خاك قبر تازه و مرطوب است عذاب از صاحب قبر برداشته مىشود .

حديث ( 2 )

حسين بن احمد ، از پدرش ، از احمد بن محمّد ، از بكر بن صالح از حسين بن على رافقى ، از حضرت جعفر بن محمّد ، از پدرش عليهما السّلام نقل شده كه فرمودند :

قبر نبىّ اكرم صلَّى الله عليه و آله به قدر يك وجب از زمين مرتفع است و آن حضرت امر فرموده‌اند كه قبور را آب بپاشند .

باب دويست و پنجاه و ششم سرّ اين كه جايز نيست ميّت را تنها بگذارند

باب دويست و پنجاه و ششم سرّ اين كه جايز نيست ميّت را تنها بگذارند

حديث ( 1 )

پدرم رحمة الله عليه در نامه اى كه به من نوشت مرقوم داشت : ميّت را تنها نبايد گذارد زيرا شيطان در جوف و درونش با او بازى مىكند .

باب دويست و پنجاه و هفتم سرّ اين كه مستحب است ولىّ ميّت بعد از رفتن مردم از سر قبر آنجا مانده و با صداى بلند براى ميّت تلقين بخواند

باب دويست و پنجاه و هفتم سرّ اين كه مستحب است ولىّ ميّت بعد از رفتن مردم از سر قبر آنجا مانده و با صداى بلند براى ميّت تلقين بخواند