إرشاد القلوب ( فارسي ) — الصفحة ٢٨٧

باب هجدهم در وصيت لقمان به فرزندش

اى پسرم توبه را به عقب نينداز كه مرگ ناگهان مىرسد .

يا بنى اجعل غناك في قلبك و إذا افتقرت فلا تحدث الناس بفقرك فتهوّن عليهم و لكن أسأل الله من فضله

. اى پسرم بىنيازى و غناي خود را در قلب خود قرار ده و اگر زماني فقير شدى براي مردم از فقر خود چيزى نگو كه سبب مىشود در نظر آنها بىاعتبار و سبك شوى و ليكن از فضل بىپايان الهى سؤال كن و بخواه تا به تو مرحمت فرمايد .

يا بنى كذب من يقول الشرّ يقطع بالشرّ الا ترى انّ النّار لا تطفى بالنّار و لكن بالماء و كذلك الشرّ لا يقطع الا بالخير .

اى پسرم دروغ گفته آن كس كه مىگويد شرّ را با شر مىتوان قطع كرد . آيا نمىبينى آتش را آتش خاموش نمىكند و ليكن آب است كه آتش را خاموش مىكند . و همچنين شر قطع نمىشود مگر با خير و خوبى .

يا بنى لا تشمت بالمصاب و لا تعيّر المبتلى و لا تمنع المعروف فانّه ذخيرة لك في الدّنيا و الآخرة

. اى پسرم به شخص مصيبت زده شماتت مكن ! و شخص مبتلا را سرزنش و ملامت مكن . و از معروف و خوبىها جلوگيرى نكن و آن را انجام بده كه آن ذخيرة است براي تو در دنيا و آخرت .

يا بنى ثلاثة تجب مداراتهم المريض و السلطان و المرأة و كن قنعا تعيّش غنا و كن متّقيا تكن عزيزا .

اى پسرم مداراى با سه كس واجب است : مريض ، سلطان و زن . و قناعت كن تا بىنياز زندگى كنى و احتياج به كسى