إرشاد القلوب ( فارسي ) — الصفحة ١١٦

باب چهارم در ترك دنيا

فراق دوستان و يارانت مبتلا كرده . و قال غيره :

تذكر و لا تنسى المعاد و لا تكن

كأنك في الدّنيا مخلَّى و مخرج

فلا بدّ من بيت انقطاع و وحشة

و ان غرّك البيت الأنيق المدائح

بعض ديگر گفته : متذكر باش و معاد را فراموش مكن و مانند كسى نباش كه در دنيا رها شده و مهار گسيخته باشد پس ناچار بايد رفت در خانه اى كه از همه دوستان منقطع است و وحشتناك مىباشد و گر چه خانهء مزيّن و مورد پسند دنيا تو را مغرور كرده است . و وجد على بعض القبور مكتوبة هذه الأبيات :

تزوّد من الدنيا فإنك لا تبقى

و خذ صفوها لما صفت و دع الزلقا

و لا تأمننّ الدّهر انى امنته

فلم يبق لي خلَّا و لم يرع لي حقا

قتلت صناديد الملوك فلم ادع

عدوّا و لم امهل على ظنّة خلقا

و اخليت دار الملك من كل بارع

فشرّدتهم غربا و مزّقتهم شرقا

فلما بلغت النجم عزّا و رفعة

و صارت رقاب الخلق اجمع لي رقّا

رماني الرّدى رميا فاخمد جمرتى

فها انا ذا في حفرتي مفردا ملقى

فأفسدت دنيائى و ديني جهالة

فما ذا الَّذى منّى بمصرعة اشقى

بر بعض قبور اين اشعار يافته شد كه مضمون آن چنين است : از دنيا توشه بردار پس به درستى كه تو باقي نخواهى ماند . و از چيزهاى نيكى كه در اختيار تو است نتيجة بگير ، و واگذار لغزشها را . و به روزگار اطمينان نداشته باش كه من به آن اطمينان كردم پس نه دوستى براي من باقي ماند و نه حقّى مراعاة شد .

سلاطين بزرگ را كشتم پس هيچ دشمنى را وانگذاشتم و خلقي را