إرشاد القلوب ( فارسي ) — الصفحة ١٠٨

باب چهارم در ترك دنيا

كنى و نكردى . و قال آخر :

و اذكر ذنوبا عظاما منك قد سلفت

نسيت كثرتها و الله محصيها

ديگرى گفته : به ياد بياور گناهان بزرگ كه در سابق أيام از تو سر زده و بسيارى از آنها را فراموش كرده اى و خداى متعال آنها را شماره كرده است : و في قوله تعالى : * ( كَمْ تَرَكُوا مِنْ جَنَّاتٍ وَعُيُونٍ وَزُرُوعٍ وَمَقامٍ كَرِيمٍ وَنَعْمَةٍ كانُوا فِيها فاكِهِينَ كَذلِكَ وَأَوْرَثْناها قَوْماً آخَرِينَ فَما بَكَتْ عَلَيْهِمُ السَّماءُ وَالأَرْضُ وَما كانُوا مُنْظَرِينَ ) * « 1 » .

چه بسيار باغستانها و چشمه هاى آب و كشت و زرعها و مقامهاى نيكو و نعمتهايى كه در آن بهره مند بودند از خود به جا گذاشتند و آنها را به مردم ديگر ارث داديم و آسمان و زمين بر آنها گريه نكرد و مهلتى هم به آنها داده نشد . و قال بعضهم :

مررت بخربة فأدخلت رأسي فيها و قلت شعرا :

ناد رب الدّار ذي المال الَّذي

جمع الدّنيا بحرص ما فعل

فأجاب هاتف من الخربة

كان في دار سواها داره

علَّلته بالمنى حتى انتقل

بعضي از عبّاد گفت : به خرابه اى عبور كردم پس سر خود را در ميان خرابه برده و شعري خواندم كه فارسي آن چنين است : صدا

« 1 » سورهء دخان ، آيهء 25 - 29 .