مأخذ شناسى رجال شيعه ( فارسي ) — الصفحة ٧٠
143 . كتاب الرجال ( رجال ابن داوود ) ،
« قريب الأمر » را آورده است ؛
اشخاصى كه تعداد روايتهاى آنها مشخّص است ؛
اشخاصى كه مشهور به كنيهاند .
در پايان قسمت دوم ، اين فوايد رجالي مطرح شده است : أسامي راويانى كه داراى مذهب فاسدى هستند ويا تعبيرهاى « ضعيف » ، « مضطرب » ، « يعرف حديثه وينكر » ، « ليس بشئ » و « مجهول » در مورد آنها ذكر شده است . نيز أسامي اشخاصى كه ملعونِ در مذهب هستند وثقاتى كه از ضعفا نقل روايت كردهاند .
همچنين واضعان حديث ، ملعونان واشخاصى كه مشمول دعاى يكى از معصومان عليهم السلام شدهاند ، آمده است .
در قسمت « التنبيهات » ، نُه « تنبيه » ذكر شده است كه در هشت تنبيه اوّل ، خصوصيتهاى بعضي راويان ، بررسى شده است ودر تنبيه نهم ، مشيخهء شيخ طوسي وشيخ صدوق را از نظر اعتبار اسناد ، منظّم نموده است .
محقّق كتاب ، زندگىنامهء مؤلّف وويژگىهاى اين كتاب را به طور مفصّل ، مورد بحث قرار داده است .
محقّق تهرانى در الذريعة ( ج 10 ، ص 84 ، ش 155 ) ، اين كتاب را با عنوانهاى رجال ابن داوود الحلّى وبا عنوان رجال الشيخ تقى الدين ( ج 10 ، ص 101 ) آورده ودر جاى ديگر ( ج 18 ، ص 63 ، ش 688 ) اشاره مىنمايد كه شيخ نظام الدين ساوجى در كتاب نظام الأقوال ، كتابي به نام كشف المقال في معرفة أحوال الرجال را به تقى الدين حلّى نسبت داده است وبا ذكر ادلّهاى بيان مىكند كه بعيد است اين مؤلّف ، كتاب خود را با اين عنوان تأليف كرده باشد .
ايشان همچنين در مصفّى المقال ( ص 101 ) ، اين كتاب را با عنوان رجال تلميذ محقّق الحلّى معرّفى نموده است .
بر اين كتاب حاشيههايى تأليف شده كه عبارتاند از :
حاشيهء زين الدين بن علي شامي عاملي ( م 966 ق ) .
حاشيهء عبد اللَّه بن حسين شوشترى ( م 1021 ق ) .
حاشيهء شمس الدين محمّد كشميرى ( زنده در 1040 ق ) .
حاشيهء ميرزا محمّد بن سليمان تنكابني ( م 1302 ق ) .