زيج محقق سلطانى على اصول الرصد لزيج الايلخاني ( فارسي ) — الصفحة ١٤٧

فصل 3 : در بيان آنچه متعلق باشد I

وعبادت ايشان چنان است كه هر روز از ماه كه نام هر دو يكى بود آن را جشنى شمرند ؛ همچو

I

نوزدهم فروردين ماه وسوم ارديبهشت وششم خرداد وسيزدهم تير وهفتم مرداد وچهارم

I

شهريور وشانزدهم مهر ودهم آبان ونهم آذر وهشتم وپانزدهم وبيست وسوم دى ودوم

I

بهمن وپنجم اسفندارمذ ماه . ونام آن عيد را كه در آن ماه واقع شود هم به نام آن ماه خوانند . مثلًا

I

چنان كه اگر آن عيد در مهر ماه بود آن را مهرگان گويند واگر در بهمن بود بهمنجه .

ومهرگان روزى است

I

كه فريدون ظفر يافت بر ضحاك . وبهمنجه در اين روز سپند خوردندى به شير تا حفظ زيادت

I

شود . وتيرگان از تير ماه روزى است كه آرش تير انداختى ؛ وباقي را بر اين قياس بايد كردن . ونام

I

هر ما هي وهر روزى را به فرشته‌اى نسبت كنند الّا نام « 1 » دى را كه گويند نام خداى تعالى است ونام هرمز

I

همچنين .

ونوروز نزديك ايشان روز أول سال است يعنى روز نو از سال نو . وأول فروردين

I

نوروز عامه باشد وششم نوروز خاصه . وشانزدهم مهر ماه مرگان عامه باشد وبيست ويكم مهرگان خاصه .

وايشان نقل مىكنند از زردشت كه خداى تعالى عالم را به شش گاه

I

آفريد وآن شش گاه را باز به شش روز نهاده است ؛ چنان كه ذكر آن در قرآن مجيد ودر تورات

I

آمده است كه خداى تعالى به شش روز آفريد . واين شش گاه را ايشان گاهنبارها

I

خوانند . وأول گاه أول ، يازدهم دى ماه بود وأول گاه دوم ، يازدهم اسفندارمذ وأول گاه

I

سوم ، بيست وششم ارديبهشت وأول گاه چهارم ، بيست وششم خرداد وأول گاه پنجم ،

( 1 ) . [ در أصل نسخه : ] تام