تنكلوشا ( ملحق : مدخل منظوم واحكام علم النجوم للخجندى ) — الصفحة ٠.٤٤

پيشگفتار

كه أو طالعِ زادنش ديده بُود * ز دستور وگنجور پرسيده بوُد

بشد زود موبد ، بگفت آن به شاه * هميداشت خسرو مر آن را نگاه

ز فرزند رنگِ رُخش زرد شد * ز كار زمانه پُر از دَرد شد

ز گفتار مردِ ستاره‌شمر * دلش بوُد پُردَرد وپيچان جگر

هميگفت تا كردگارِ سپهر * . . . » .

ودر تكّه‌يى ، از زبان خسروپرويز به فرزندش :

« . . .

همان نيز گفتارِ اخترشناس * كه ما را همى از تو دادى هراس

كه از تو بَد آيد بدينسان كه هست * نينداختم اخترت را ز دست

واز آن پس نهاديم مُهرى به رُوى * به شيرين سپرديم بىگفتگوى

. . . »

ووقتي خسروپرويز را بر آن ميدارند تا خرقه تهى كند :

« . . .

چو بشنيد از زاد فرّخ سخن * دلش بَد شد از روزگارِ كهن

كه أو را ستاره‌شمر گفته بود * ز گفتار ايشان برآشفته بود

كه : مرگ تو باشد ميان دو كوه * به دست يكى بنده دُور از گروه

يكى كوه زرّين يكى كوه سيم * نشَسته تو اندر ميان ، دل دو نيم

زبَر آسمانِ تو زرّين بوَد * زمين آهنين ، بخت پُر كين بوَد

. . . » .

وآخر الامر ، وقتي يزدگرد سوم ، رستم پورهرمزد را به رويارويى با سپاه سعد وقّاص ميفرستد :

« عُمَر سعد وقّاص را با سپاه * فرستاد تا جنگ جُويد ز شاه

چو آگاه شد ز آن سخن يزدگرد * ز هر سو سپاه اندر آورد گِرد