تنكلوشا ( ملحق : مدخل منظوم واحكام علم النجوم للخجندى ) — الصفحة ٠.٤٣

پيشگفتار

كاز اين پس كنون تا نَه بس روزگار * . . . »

در همان منظومه ، در مورد زاده شدن شيرويه ( فرزند خسرو پرويز ) :

« . . .

چو بر پادشاهيش شد پنج سال * به گيتى سراسر نبُودش همال

ششم سال از اين دختِ قيصر چو ماه * يكى كودك آمد همانندِ شاه

چو شب كودك آمد گذشته سه پاس * بيامد بَرِ كودك اخترشناس

از اخترشناسان بپرسيد شاه * كه هركس كه كرد اندر اختر نگاه :

« چه ديدند وفرجام اين كار چيست * ز زيج اخترِ اين جهاندار چيست ؟ »

چنين داد پاسخ ستاره‌شمر * كه : « بر چرخ گردان نيابى گذر

از اين كودك آشوب گيرد زمين * نخوانَد سپاهش بر أو آفرين

هم از راه يزدان بگردد به نيز * از اين بيش چون سَراييم چيز »

دلِ شاه غمگين شد از كارشان * وآز آن ناسزاوار گفتارشان

. . .

چو شيروى را سال شد بر دو هشت * به بالا ز سى سالگان برگذشت

بياورد فرزانگان را پدر * بِدان تا شود نامور باهنر

هميداشت موبد مر أو را نگاه * شب وروز شادان به فرمانِ شاه

چنان بُد كه يك روز موبد ز تخت * بيامد به نزديك آن نيكبخت

چو آمد به نزديكِ شيروى باز * هميشه به بازيش ديدى نياز

به دستِ چپ آن جوانِ سترگ * بُريده يكى خشك چنگالِ گرگ

سُروىِ سرِ گاوميشى به راست * همى اين بر آن برزدى چون‌كه خواست

غمى شد دلِ موبد از كارِ اوى * ز بازى وبيهوده كردارِ اوى

به فالش بَد آمد همى چنگِ گرگ * شغِ گاو وراىِ جوانِ سترگ

ز كارِ زمانه غمى گشت سخت * از اين بَدمنش كودكِ شوربخت