تنكلوشا ( ملحق : مدخل منظوم واحكام علم النجوم للخجندى ) — الصفحة ٠.٤١

پيشگفتار

پيام آورَد اين پسر بيگمان * ز دادارِ عالَم به خَلقِ جهان

ز دادش بنازد جهان يكسره * به آبشخور آرد پلنگ وبره

به نيروىِ يزدان هلاك از بَدان * برآرد ، تو اى زن مترس از ددان

كه را يار باشد خداوندِ پاك * جهان گر شود دشمن أو را چه باك »

چنين گفت پس دغدوىِ نيكنام * كه : « چون اين سخنها شنيدم تمام

جوان در زمان ناپديدار شد * دو چشمِ من از خواب بيدار شد

تنم گشت لرزان دلم پُرهراس * هنوز از شبِ تيره مانده دو پاس

شدم در زمان تا برِ خوابگوى * خردمند همسايهء نيكخوى

جهان ديده پيرى بُد اخترشناس * بدو باز گفتم من اين بوشياس

كه تا : « خود چه آرد قضا بر سرم * چگونه نمايد همى اخترم ؟ »

مرا گفت : « پيش آر مولودِ خويش * مگر بازيابى تو مقصودِ خويش

كاز اين‌گونه من خواب نشنيده‌ام * نَه نيز اين شگفتى ز كس ديده‌ام

بلندى دهد مر تو را روزگار * اگر بخت وطالع بوَد سازگار

برآيد ز فرزند همه كامِ تو * ز نامش به كيوان رسد نامِ تو

شود در جهان شهره چون آفتاب * ندارد كسى بيش از أو زور وتاب »

چو از خوابگو بشنَويدم كلام * دويدم سوىِ خانهء خاص وعام

بجُستم همانگاه مولودِ خويش * برِ پير بُردم نهادمش پيش

چو در اخترم كرد نيكو نگاه * به دانش ز هر سو بپيمود راه

مرا گفت : « رَو تا سه روزِ دگر * مگو زاين سخن پيشِ كس خير وشر

به روزِ چهارم بيا بامداد * چو خورشيد را تاج خواهند داد

. . . »

در كارنامهء اردشير بابكان ، متنى به فارسي ميانه ( پهلوى ) ، به وقتي كه اردوان ( پادشاه اشكانى ) دغدغهء آينده خود وكشورش را دارد :