تنكلوشا ( ملحق : مدخل منظوم واحكام علم النجوم للخجندى ) — الصفحة ٠.٤٠

پيشگفتار

مرا گفت زرتشت : « اندُه مدار * كه اينها نيايند با من به كار

نگهدارِ من ايزدِ داورست * نترسم ز هر بَد چو أو ياورست

تو مآنديش اى مادرم از ددان * اگر چند هستند يكسر بَدان »

چو گفتارِ زرتشتم آمد به گوش * روانم ز گفتارش آمد به هوش

يكى كوه ديدم همانگه روان * كه آمد فرود از بلند آسمان

كه خورشيدِ تابان از أو ميدميد * مر آن ابرِ تاريك را بردريد

چو نزديكتر گشت آن روز پاك * جوانى برون آمدش از مغاك

جوانى چو ماهِ دو پنج وچهار * ابا فرّ وبا بُرز ، جمشيدوار

يكى شاخ در دستش از روشنى * كازو سوختى بيخِ اهريمنى

به دستِ دگر ، نامهء دادگر * گرفته جوانمردِ نيكوسير

درآمد به كردارِ بادِ خزان * ددان پيشِ أو همچو برگِ رزان

بينداخت سوىِ ددان نامه‌اش * برآمد ز انداختن كامه‌اش

ددان جمله ز آن خانه بيرون شدند * ز عالَم تو گفتى كه مكنون شدند

سه دد بازمانده از ايشان دلير * ز گرگ وپلنگ وز درّنده شير

جوان چون مر آن هر سه دد را بديد * بيامد به نزديكِ ايشان رسيد

همانگه زد آن شاخكِ روشنى * مر آن هر سه دد را ز كبر ومنى

شدند آن ددان جملگى سوخته * وَاز ايشان يكى آتش افروخته »

زراتشت را برگرفت آن جوان * برِ مادرش بُرد هم در زمان

بر اشكمّ مادر نهادش دُرست * بر أو بردميد وشكم باز رُست

به فرمانِ دارندهء دادگر * نيامد به زرتشت از ايشان ضرر

به دغدوى گفت آنگهى آن جوان * كه : « از هيچ دشمن مترسان روان

ز هر اندُهى جانت آزاد دار * بدين پورِ نازاده دل شاد دار

كه دادارِ عالَم نگهدارِ اوست * جهانى بر اميدِ ديدارِ اوست