تنكلوشا ( ملحق : مدخل منظوم واحكام علم النجوم للخجندى ) — الصفحة ١٤٧

پيوست 2 [ فرهنگ واژگان ] *

زيره : دانه‌يى است خوشبو كه به جهت عطر آن در پختنى ريزند ومصرف دارويى نيز دارد .

ژاله : تگرگ . يخچه . توسعا به معنى باران است .

ساباط : آنچه بر فراز رهگذر برافرازند تا راهگذاران از تابش آفتاب وباران وبرف در أمان باشند .

ساج : درختى است بس بلند وستبر وچوب آن سياه‌رنگ كه به كار ساختن كشتى وأثاثه ميآيد .

ساروج : تركيبي از آهك وخاكستر براي به كار بردن در بنّايى .

سبست : اسپست . يونجه .

سبستان : درختچه‌يى با چوب سخت كه در ساختن أشياء چوبى هنرى به كار ميرود . ميوهء آن دانه‌يى است به اندازهء گردو وبلوط كه از ميان آن شيره‌يى به دست ميآيد كه مصرف دارويى دارد .

سپندان : خردل .

ستر : پارچه وپرده‌يى كه با آن تن را بپوشانند .

سداب : گياهى سخت متعفّن كه براي دور كردن حشرات از محلّ از آن استفاده ميشود ومصرف دارويى نيز دارد .

سدر : درختى كه آن را كنار نيز مينامند . ميوهء آن به بزرگى تقريبا سنجد ، وساييدهء برگ آن نيز ، مصرف دارويى دارد .

سراج القطرب : درختى كه به شب ( خاصّه اگر هوا نم باشد ) ميدرخشد . درخت شبتاب .

سرطان : خرچنگ .

سرو : شاخ حيوان . شاخ چارپايان . شاخكهاى كژدم .

سره : خالص .

سعتر : گياهى خوشبو كه آن را مرزه نيز خوانند .

سعد : بيخ ( ريشه ) گياهى است خوشبوى ، نام ديگرش مشك زيرزمينى است .

سفرجامه : وسايل خواب وزيرانداز سفري .

سفط : جامه‌دان . سبد جامه .

سقمونيا : گياهى از گونهء پيچكها كه دانه‌هاى آن مسهلى قوى است .

سكرچه : ظرفى كوچك كه نانخورش در آن گذارند .

سكره : كاسه وپيالهء سفالين يا شيشه‌يى .

سلاحور : شخص مسلّح . كسى كه سلاح دارد .

كسى كه سلاح به كار ميبرد .

سلّه : زنبيل وسبد كه عموما از شاخه‌هاى باريك ( تركه ) ويا از برگهاى دراز وباريك گياهان بافند .

سنا : گياهى كه برگ آن وميوه‌اش نيز به عنوان يك مسهل مصرف دارويى دارد .

سندروس : صمغى كه از درخت سرو كوهى يا ساج گيرند . خشك شدهء سندروس به رنگ زرد كهربايى است واز آن در پختن روغن كمان استفاده ميكردند .

سنگ افسان : سنگى كه بدان كارد وشمشير تيز كنند .

سنگ راست كننده : آنكه به تفريح ومسابقه به