إرشاد القلوب ( فارسي ) — الجزء ١، الصفحة ٧٣

باب پنجم ترك دنيا

نيست چگونه تكبر و نازش مىكند كسى كه اولش نطفه اى پليد و آخرش مردارى گنديده بوده و اكنون حامل كثافت مىباشد بدان بزرگ نيست آن كس كه مرضها او را به زانو در آورده و دردها فريادش را بلند كرده و روزگار او را فريب داده و از روزگار در امان نيست كه جوانيش را از او ميگيرد و ثروتش از دستش ميرود و از فراز تخت قدرت فرود آيد بسوى گورى تنگ همانا ملك آن است كه از اين عيبها بدور باشد سپس اين شعر را سروده است :

اين الملوك و ابناء الملوك و من

قاد الجيوش الا بئس ما عملوا

باتوا على قلل الاجبال تحرسهم

غلب الرجال و لم يمنعهم قلل

فانزلوا بعد عزّ من معاقلهم

و اسكنوا حفرا يا بئس ما نزلوا

ناداهم صارخ من بعد ما دفنوا

اين الاسرة و التيجان و الكلل

أين الوجوه التى كانت منعّمة

من دونها تضرب الاستار و الحلل

فأفصح القبر عنهم حين سائلهم

تلك الوجوه عليها الدود تنتقل

قد طال ما اكلوا دهرا و ما شربوا

فأصبحوا بعد طيب الاكل قد اكلوا

سالت عيونهم فوق الخدود و لو

رأيتهم ما هناك العيش يا رجل

1 - كجايند پادشاهان و فرزندان پادشاهان و فرماندهان لشكرها آگاه باش كه بد كردارى داشتند .

2 - بر فراز قله‌هاى كوه شبها را سحر كردند و دژبانان خشن آنان را نگهبانى ميكردند و نتوانستند مانع از مرگ آنان شوند .

3 - پس فرود آورده شدند از كاخها و جايگاهشان و جاى داده شدند گودالهاى قبر را و بد جايى فرود آورده شدند .

4 - پس از دفنشان فريادكننده اى آنان را صدا زد كه كجايند