إرشاد القلوب ( فارسي ) — الجزء ١، الصفحة ٧٢

باب پنجم ترك دنيا

فلما بلغت النجم عزا و رفعة

فصارت رقاب الخلق لى رقا

رمانى الردى رميا فأخمد جمرتى

فها انا ذا في حفرتى مفردا ملقى

فأفسدت دنيائى و دينى جهالة

فمن ذا الذي منى بمصرعه اشقى

1 - از سراى دنيا توشه بر گير زيرا كه باقى نمىمانى و خوشىهايش چون كه زياد شد بگير ولى واگذار لغزش را .

2 - و از روزگار ايمن مباش همانا من خويش را ايمن دانستم كه نه حق مرا مراعات كرد و نه دوستى براى من باقى گذارد .

3 - بزرگان پادشاهان را كشته كسى را باقى نگذارده و مهلت و فرصت نداده بنا بر گمان آفريدگان را .

4 - و خالى كرده است دار الملك را از بلندپايگان و دور افكنده آنان را و آبرويشان را برده .

5 - چون ستارهء اقبال من باوج عزت رسيد و تمام مردم را بندهء خالص من قرار داد .

6 - دور افكنده مرا و چراغ مرا خاموش كرد اكنون در گودالى تنها افتاده‌ام .

7 - نادانى دين و دنيا مرا فاسد كرد پس از من بدبختتر كيست در دنيا .

و گروهى از بزرگان گفته‌اند اى انسان خويشتن را بزرگ مشمار زيرا كسى كه آفريده شدهء از خاك و به خاك برميگردد بزرگ