إرشاد القلوب ( فارسي ) — الجزء ١، الصفحة ٣٢٧
باب چهل و دوم - ستايش خوش خوئى
دور آنان را محاصره كنند .
مردم از نعمتهاى دنيا برخوردارند آنان نعمتشان ذكر و ياد آورى خداست مردم فرشها براى خود دارند و آنان زمين را فرش خويش قرار داده‌اند و چهره بر زمين در مقابل پروردگار مىسايند مردم را باخلاق خود كمك ميكنند در فراقشان زمين گريه مىكند و خدا خشمگين است بر شهر و مكانى كه از آنان كسى در آن شهر و ديار نباشد مانند سگانى كه بمردان هجوم ميكنند آنان به دنيا هجوم نمىآورند چنان از ترس خدا رنگهايشان زرد شده .
مردم كه آنان را مىبينند گمان ميكنند بيمارند و يا خيال ميكنند ديوانه‌اند عقل آنان رفته در صورتى كه عقل از سرشان نرفته بلكه بآخرت نگاه ميكنند و دوستى دنيا از دلهايشان رفته آنان خردمندانند در آن وقتى كه همه مردم بىخردند پس اى مردم شما هم مانند آنان باشيد .
و حضرت ابى عبد الله فرموده كه خوبيهاى دنيا و آخرت اين است پيوند خويشاوندى كنى با كسى كه از تو قطع رابطه كرده و به بخشى به كسى كه ترا نااميد نموده و درگذرى از كسى كه به تو ستم كرده .