إرشاد القلوب ( فارسي ) — الجزء ١، الصفحة ٣١٤
باب چهل و يكم - زيركى و روشن بينى مؤمن
چنين بخودم تزريق كرده‌ام كه اگر دو چشم من از سر من بسر ديگرى منتقل شود حسد نورزم زيرا كه كار از كار گذشته چيزى حز صبر و شكيبائى بجا نمانده زيرا كه خود غم و حسد بعد از اينكه نعمت از دست رفته مصيبت ديگرى است .
خداى شما را رحمت كند آخر كار را در نظر بگيريد كه در آسايش و راحتى باشيد و بفائده ى بزرگى برسيد و آدم خردمند آخر كار را نگاه مىكند و هنگامى كه در مقابل حسد رسيد مىايستد و از آن نميگذرد زمانى كه بر فكر و بر زبانش ذكر خدا غلبه پيدا كرد همانا بنده ديگر حسد نمىورزد وقتى هم براى انجام دادن گناه باقى نمىماند همانا انديشه و ذكر خدا شمشير برنده ايست براى سر شيطان جنى و انسى و سپريست كه انسان را از غفلت و بيخبرى نگاه ميدارد و بهترين ذكر آنست كه پنهان باشد .
باب چهل و يكم - زيركى و روشن بينى مؤمن
باب چهل و يكم - زيركى و روشن بينى مؤمن
خداى تعالى درين باب ميفرمايد : « * ( إِنَّ فِي ذلِكَ لَآياتٍ لِلْمُتَوَسِّمِينَ » ) * ( 1 ) همانا درين امر نشانه ايست براى روشنبينان پيغمبر اكرم فرمود از روشن بينى مؤمن بپرهيزيد كه او با نور خدا نگاه مىكند يعنى بنورى كه خدا به او بخشيده .
و از اويس روايت شده كه چون حيان بن هرم بديدنش رفت
( 1 ) حجر 75 .