إرشاد القلوب ( فارسي ) — الجزء ١، الصفحة ١١٨

باب يازدهم توبه و شرايط آن

و قدّم ما ملكت و أنت حى

امير فيه متبع مطاع

( و لا يغررك من توصى اليه

فقصر وصية المرء الضياع

( و مالى أن املك ذاك غيرى

و اوصيه به لو لا الخداع

1 - بهره برگير از دنيا كه دنيا متاع و كالائيست همانا همت باقى نخواهد ماند .

2 - و پيش فرست از آنچه مالكى و حال اين كه تو زنده اى و صاحب اختيار هستى كه فرمانت اجرا و اطاعت مىشود .

3 - و فريب ندهد ترا كسى كه به او وصيت ميكنى كه خيلى از وصاياى مرد ناقص ماند و تباه گرديد .

4 - و عذرى براى من نبود كه اين مال را به ديگرى بدهم و به او در بارهء مصرفش وصيت كنم اگر فريب نميداد .

اذا ما كنت متّخذا وصيا

فكن فيما ملكت وصى نفسك

ستحصد ما زرعت غدا و تجنى

اذا وضع الحساب ثمار غرسك

1 - هر گاه خواستى وصى و جانشينى براى خود بگيرى پس در دارائى خود وصى نفس خويش باش .

2 - به زودى درو كنى آنچه را كه كاشته اى روز قيامت ، و ميوه نهالى كه كاشته اى بچينى روز حساب .