الغيبة ( فارسي ) — الصفحة ٦٦٩

ادامه بحث در مورد فضايل حسين بن روح رحمه اللّه

فبقي من حضر المجلس متعجّبا من هذا القول وكان العامّة الحضور يرفعونه على رؤوسهم وكثر الدعاء له والطعن على من يرميه بالرّفض .

فوقع عليّ الضحك فلم أزل أتصبّر وأمنع نفسي وأدسّ كمّي في فمي ، فخشيت أن أفتضح ، فوثبت عن المجلس ونظر إليّ ففطن بي ، فلمّا حصلت في منزلي فإذا بالباب يطرق ، فخرجت مبادرا فإذا بأبي القاسم الحسين بن روح رضى اللّه عنه راكبا بغلته قد وافاني من المجلس قبل مضيّه إلى داره .

فقال لي : يا أبا عبد اللّه ! أيّدك اللّه لم ضحكت ؟ فأردت أن تهتف بي كأنّ الّذي قلته عندك ليس بحقّ ؟

كساني كه در مجلس حاضر بودند [ شيعه وسنى ] از اين كلام حسين بن روح شگفت زده شدند وعامه [ أهل سنّت ] أو را روى سر گذاشته وخيلى برايش دعا كردند وكساني كه أو را متهم به رافضي بودن كرده بودند را سرزنش كردند . [ واز أهل سنّت بودن حسين بن روح دفاع كردند ] .

من [ با شنيدن اين كلام آن هم از نايب امام عليه السّلام از تعجب ] به شدت خنده‌ام گرفته بود وبه زحمت خودم را كنترل كردم وآستين لباسم را در دهانم كردم وجلوى خودم را گرفتم وبسيار ترسيدم كه مبادا رسوا شوم [ واز تكليف تقيّه خارج شوم وآن‌ها بفهمند كه شيعه هستم ] بنابراين به سرعت از آن مجلس برخاستم [ در همين حين ] حسين بن روح به من نگاه كرد وپى به مسأله برد . به منزل كه رسيدم ، كسى درب خانه را به صدا درآورد ، رفتم ودرب منزل را باز كردم ، ديدم كه حسين بن روح رحمه اللّه روى مركب خودش نشسته بود وپيش از آن‌كه به خانه‌اش برود به سراغ من آمده بود ، خطاب به من گفت : اى بنده خدا - خدا تأييدت كند - چرا خنديدى ؟ مىخواستى با اين كارت مرا به خطر بيندازى ؟ گويا آنچه را كه گفتم از نظر تو حقّ نبود ؟ ! « 1 »

( 1 ) . با توجّه به خفقان موجود در جامعه از اين سؤال حسين بن روح مىتوان به خوبى فهميد كه نزديكان أو مىبايست در همه‌حال ، در خلوت وجلوت ، وپنهان وآشكار دست از تقيّه برندارند تا مبادا يك‌وقت ناخواسته اعتقاد حقّ را بروز داده وموجب ريخته شدن خون مؤمنين بشوند .