الغيبة ( فارسي ) — الصفحة ٦٦٥
نسخه طومار [ اهالى قم ] مسائل محمّد بن عبد اللّه بن جعفر حميرى خطاب به حضرت حجّت عليه السّلام
في قرية وهو فيها أو أدخل منزله وقد حضر طعامه فيدعوني إليه فإن لم آكل من طعامه عاداني عليه وقال : فلان لا يستحلّ أن يأكل من طعامنا ، فهل يجوز لي أن آكل من طعامه وأتصدّق بصدقة ؟ وكم مقدار الصدقة ؟ وأن أهدى هذا الوكيل هديّة إلى رجل آخر ، فأحضر فيدعوني أن أنال منها وأنا أعلم أنّ الوكيل لا يرع عن أخذ ما في يده فهل ( عليّ ) فيه شيء إن أنا نلت منها ؟
الجواب : إن كان لهذا الرّجل مال أو معاش غير ما في يده فكل طعامه واقبل برّه وإلّا فلا .
وعن الرجل [ ممّن ] يقول بالحق ويرى المتعة ويقول بالرجعة ، إلّا أنّ له أهلا موافقة له في جميع أمره وقد عاهدها أن لا يتزوّج عليها [ ولا يتمتّع ] ولا يتسرّى وقد فعل هذا منذ بضع
وأو هم در آنجا است ، يا اينكه داخل منزلش شده واز غذايش براي من حاضر مىكند ومرا براي صرف غذا دعوت مىكند ، پس اگر از غذايش نخورم با من دشمنى كرده ومىگويد : فلانى خوردن غذاى ما را حلال نمىداند ، آيا جايز است كه از غذاى أو بخورم ودر مقابل آن صدقهاى بپردازم ؟ و [ اگر جايز است ] مقدار صدقه چهاندازه است ؟ واگر اين شخص به كس ديگرى هديهاى داد ومن نزد أو رفته وأو مرا دعوت كند كه در آن هديه تصرفى كنم در حالىكه من مىدانم كه آن متصدى وقف ، در گرفتن أموال تقوا را مراعاة نمىكند ، آيا اگر من در آن هديه تصرف كنم چيزى بر من واجب است يا نه ؟
پاسخ : اگر آن مرد ، مال شخصي يا درآمدى غير از أموال وقفى كه در دست اوست دارد ، غذايش را بخور واحسانش را بپذير والّا غذا را نخور واحسانش را نپذير .
سؤال : مردى از شيعيان كه قائل به حقّ است [ اعتقاد به ولايت دارد ] ومتعه را جايز مىداند وبه رجعت هم معتقد است ، وى زنى دارد كه با أو همعقيده است ولى با أو عهد وپيمان بسته است كه بر روى أو زنى نگيرد ومتعه [ وازدواج موقت هم ] نكند ويا كنيزى را بهعنوان همسرى نگيرد ، اين عهد بيش از ده سال برجا بوده وبه قولش وفادار