الغيبة ( فارسي ) — الصفحة ٤٨٥

فصل سوم اخبار كساني كه صاحب الزمان عليه السّلام را زيارة كرده‌اند

فلمّا رأيت هذه الأسباب ضرب على قلبي ووقعت في قلبي فتنة فتلطّفت العجوز وأحببت أن أقف على خبر الرجل ، فقلت لها : يا فلانة إنّي أحب أن أسألك وأفاوضك من غير حضور من معي فلا أقدر عليه ، فأنا أحبّ إذا رأيتني في الدار وحدي أن تنزلي إليّ لأسألك عن أمر ، فقالت لي مسرعة : وأنا أريد أن أسرّ إليك شيئا فلم يتهيّأ لي ذلك من أجل من معك ، فقلت ما أردت أن تقولي ؟

فقالت : يقول لك - ولم تذكر أحدا - لا تخاشن أصحابك وشركاءك ولا تلاحهم ، فإنّهم أعداؤك ودارهم ، فقلت لها : من يقول ؟ فقالت : أنا أقول ، فلم أجسر لما دخل قلبي من الهيبة أن أراجعها ، فقلت أيّ أصحابي تعنين ؟ فظننت أنّها تعني رفقائي الّذين كانوا حجّاجا معي

وقتي كه اين مسائل را ديدم ، شكّ به قلبم راه پيدا كرد وبه وضع موجود مشكوك شدم ، بنابراين با پيرزن ملاطفت كردم ودوست داشتم كه از مردى كه مىآمد خبر به دست بياورم . به پيرزن گفتم : اى فلانى ! دلم مىخواهد مسائلي را از تو بپرسم ، بىآن‌كه رفقاى من در جريان قرار بگيرند ودوستانم نباشند ولى اين امر براي من ممكن نيست ، دوست دارم وقتي كه ديدى من در خانه تنها هستم به اتاق ما بيايى تا اين‌كه مسأله‌اى را از تو بپرسم ، أو هم فورا به من گفت : من قصد داشتم كه رازي را براي تو بازگو كنم امّا به خاطر كساني كه همراه تو بودند نتوانستم . گفتم : چه مىخواستى بگويى ؟ گفت : به تو مىگويد - واسم كسى را نبرد - با أصحاب وهمراهانت وشريكانت درشتى ومخاصمه نكن وبا آن‌ها مدارا كن چون‌كه دشمنان تو هستند . گفتم : چه كسى اين را مىگويد ؟ گفت : خودم مىگويم . من ديگر جسارت نكرده ودوباره نپرسيدم ، چراكه هيبت وعظمتي كه در درون قلبم ايجاد شده بود مانع شد تا دوباره سؤال كنم . گفتم : كدام أصحاب ودوستانم را مىگويى ؟ گمان كردم كه مقصود أو يارانى هستند كه با من به سفر حجّ آمده‌اند ، گفت :