الغيبة ( فارسي ) — الصفحة ٤٦٨

فصل سوم اخبار كساني كه صاحب الزمان عليه السّلام را زيارة كرده‌اند

المسجد صلّيت وعفّرت واجتهدت في الدّعاء وابتهلت إلى اللّه لهم ، وخرجت أريد عسفان ، فما زلت كذلك حتّى دخلت مكّة فأقمت بها أيّاما أطوف البيت واعتكفت .

فبينا أنا ليلة في الطواف ، إذا أنا بفتى حسن الوجه ، طيّب الرائحة ، يتبختر في مشيته طائف حول البيت ، فحسّ قلبي به ، فقمت نحوه فحككته ، فقال لي :

من أين الرّجل ؟ فقلت : من أهل [ العراق ، فقال : من أيّ ] العراق ؟ قلت : من الأهواز .

فقال لي : تعرف بها الخصيب ؟ فقلت : رحمه اللّه ، دعي فأجاب فقال : رحمه اللّه .

فما كان أطول ليلته وأكثر تبتّله وأغزر دمعته أفتعرف عليّ بن إبراهيم بن المازيار ؟ فقلت أنا عليّ بن إبراهيم .

فقال : حيّاك اللّه أبا الحسن ما فعلت بالعلامة الّتي بينك وبين أبي محمّد الحسن بن

درگاه الهى كردم [ تا آل أبى محمّد را پيدا كنم ] . از آنجا به سمت عسفان « 1 » حركت كردم ، پيوسته در اين حال بودم ، وپس از آن وارد مكة معظمه شدم وچند روز در آنجا ماندم وبه طواف واعتكاف در مسجد الحرام مشغول شدم .

شبى در طواف بودم كه ناگهان جوان خوش‌رو وخوش‌بويى را ديدم كه در راه رفتنش مىخراميد وطواف مىكرد . در دلم نسبت به أو حسى [ وعلاقه‌اى ] پيدا كردم ، كنار أو رفته وخودم را به أو زدم كه متوجّه من شود . گفت : از مردان كجا هستى ؟ گفتم : از أهل عراق . گفت : از كجاى عراق ؟ گفتم : از اهوازم . گفت : در اهواز « خصيب » را مىشناسى ؟ گفتم : خدا رحمتش كند ، دعوت حقّ را أجابت كرد . گفت : خدا رحمتش كند . شب‌ها را به عبادت مىگذراند وگريه‌زارى واشكّ أو در درگاه خداوند بسيار بود .

آيا علي بن إبراهيم مازيار [ يا مهزيار ] را مىشناسى ؟ گفتم : من علي بن إبراهيم هستم .

گفت : خداوند تو را زنده بدارد ، نشانه‌اى را كه بين تو وأبى محمّد امام حسن بن علي

( 1 ) . عسفان نقطه‌اى در دو منزلي مكة از راه مدينه است .