الغيبة ( فارسي ) — الصفحة ٤٦٢

فصل سوم اخبار كساني كه صاحب الزمان عليه السّلام را زيارة كرده‌اند

لِي وَلْيُؤْمِنُوا بِي لَعَلَّهُمْ يَرْشُدُونَ ويا من قال : يا عِبادِيَ الَّذِينَ أَسْرَفُوا عَلى أَنْفُسِهِمْ لا تَقْنَطُوا مِنْ رَحْمَةِ اللَّهِ إِنَّ اللَّهَ يَغْفِرُ الذُّنُوبَ جَمِيعاً إِنَّهُ هُوَ الْغَفُورُ الرَّحِيمُ لبّيك وسعديك ، ها أنا ذا بين يديك المسرف وأنت القائل لا تَقْنَطُوا مِنْ رَحْمَةِ اللَّهِ إِنَّ اللَّهَ يَغْفِرُ الذُّنُوبَ جَمِيعاً .

ثمّ نظر يمينا وشمالا بعد هذا الدعاء فقال :

أتدرون ما كان أمير المؤمنين عليه السّلام يقول في سجدة الشّكر ؟ فقلنا : وما كان يقول ؟ قال :

كان يقول :

« يا من لا يزيده كثرة الدّعاء إلّا سعة وعطاء ، يا من لا تنفد خزائنه ، يا من له خزائن

را از من طلب كنند وبه من ايمان بياورند تا اين‌كه هدايت شوند » . « 1 » واى كسى كه گفته است : « اى بندگان گنهكار من كه در گناه كردن اسراف كرده‌ايد ، از رحمت الهى نااميد ومأيوس نشويد ، زيرا كه خداوند عالم همه گناهان را مىآمرزد وأو بخشنده ورحم كننده است . » « 2 » [ خدايا ] لبيك ، در مقام خدمت‌گزارى وبندگى تو هستم ، اينك در پيش روى تو با اسراف وگنه‌كارى ايستاده‌ام وتو خود گفتى كه « از رحمت خداوندى نااميد نشويد كه خداوند همه گناهان را مىبخشد . » « 3 »

آن‌گاه به سمت راست وچپ نگاه كرد وپس از اداى فقرات اين دعا فرمود : آيا مىدانيد كه أمير المؤمنين عليه السّلام در سجده شكر چه مىگفت ؟ گفتيم : چه مىگفتند ؟ گفت :

ايشان عرض مىكردند :

« اى آن‌كه بسيارى عطا وبخشش بر أو نمىافزايد إلّا وسعت وبخشش را ، اى آن‌كه خزانهء أو به بخشيدن تمام نمىشود ، اى كسى كه خزاين آسمان‌ها وزمين براي اوست ،

( 1 ) . سوره بقره / آية 186 . ( 2 ) . سوره زمر / 53 . ( 3 ) . سوره زمر / آية 53 .