الغيبة ( فارسي ) — الصفحة ٢٢١

علت غيبت حضرت از شيعيان ودوستداران

وفي أصحابنا من قال : إنّ علّة الاستتار عن أوليائه خوفه من أن يشيّعوا خبره ، ويتحدّثوا باجتماعهم معه سرورا ( به ) فيؤدّي ذلك إلى الخوف من الأعداء وإن كان غير مقصود .

وهذا الجواب يضعف لأنّ عقلاء شيعته لا يجوز أن يخفى عليهم ما في إظهار اجتماعهم معه من الضرر عليه وعليهم ، فكيف يخبرون بذلك [ العامة ] مع علمهم بما ( عليه و ) عليهم فيه من المضرّة العامّة ، وإن جاز ( هذا ) على الواحد والاثنين لا يجوز على جماعة شيعته الّذين لا يظهر لهم .

على أنّ هذا يلزم عليه أن يكون شيعته قد عدموا الانتفاع به على وجه لا يتمكّنون من

علت غيبت حضرت از شيعيان ودوستداران

علت غيبت حضرت از شيعيان ودوستداران

بعضي از علما گفته‌اند : علّت غيبت حضرت از دوستان وارادتمندان ايشان ، خوف وترس از اين مطلب است كه اخبار [ ديدار با ] امام عليه السّلام شايع شده وهمه‌جا پخش شود وشيعيان از روى خوشحالى ، اجتماعشان با حضرت را نقل كرده ومورد گفت‌وگو قرار دهند ، وهمين مسأله منجر به تشديد خوف آن حضرت از دشمنان بشود ؛ اگرچه هدف آن‌ها [ از انتشار خبر ] تشديد خوف حضرت نبوده باشد .

اين بيان ضعيف است ؛ چه اين‌كه به اعتقاد شيعه أصولا وبه حكم عقل ممكن نيست ضررى كه در پى افشاى زيارة وديدار با امام متوجه حضرت ويا خودشان مىشود را ندانند وبر آن‌ها مخفى باشد . بنابراين چگونه همه را به اجتماع با امام وزيارة حضرت با مسرّت وخوشحالى خبردار مىكنند ، در حالىكه از ضرر اين عمل براي امام وخودشان آگاهى كامل دارند .

البتة ممكن است يكى دو نفر اين كار را بكنند ولى جماعت [ شيعه ] اين‌گونه نبوده واين عمل از آن‌ها سر نمىزند .

بعلاوة اين حرف وادّعا مستلزم اين است كه شيعيان حضرت ، فيض بردن از وجود مبارك ايشان را آن‌گونه از دست بدهند كه ديگر نتوانند تلافى كنند . چراكه اگر علّت