الغيبة ( فارسي ) — الصفحة ١٢٦

أدله امامت امام كاظم عليه السّلام وردّ نظر واقفيه

أبي عبد اللّه عليه السّلام وعنده إسماعيل ابنه ، فقال الفيض : جعلت فداك نتقبّل من هؤلاء الضياع فنقبلها بأكثر ممّا نتقبلها .

فقال : لا بأس به .

فقال له إسماعيل ابنه : لم تفهم يا أبه !

فقال أبو عبد اللّه عليه السّلام : أنا لم أفهم ، أقول لك : الزمني فلا تفعل .

فقام إسماعيل مغضبا .

فقال الفيض : إنّا نرى أنّه صاحب هذا الأمر من بعدك .

فقال أبو عبد اللّه عليه السّلام : لا واللّه ما هو كذلك ، ثمّ قال : هذا ألزم لي من ذلك - وأشار إلى أبي

وپسرشان إسماعيل هم در محضر امام بود . فيض عرض كرد : جانم به فداى شما ، ما اموالى را كه در دست مردم هست [ وبه هر دليلي توان به كارگيرى وسود بردن شرعي از آن را ندارند ] از آن‌ها قبول كرده وبه پرداخت بيشتر از آنى كه پذيرفته‌ايم ، ضمانت مىكنيم . « 1 »

حضرت فرمودند : اشكالى ندارد .

إسماعيل به حضرت گفت : پدر جان ! مسأله را متوجّه نشديد !

حضرت به إسماعيل فرمودند : من نفهميدم ؟ ! [ بارها ] به تو مىگويم كه همراه وملازم من باش تا اين مسائل را درك كنى وتو اين كار را انجام نمىدهى .

إسماعيل با عصبانيت برخاست ورفت .

فيض به محضر امام عرض كرد : ما فكر مىكرديم كه بعد از شما ايشان صاحب منصب امامت است .

حضرت فرمودند : نه ، به خدا قسم كه اين‌طور نيست . بعد فرمودند : اين است كه ملازم وهمراه من در امر امامت است واشاره به أبى الحسن عليه السّلام كردند ، كه خوابيده بود .

( 1 ) . شايد مقصود مضاربه ويا در مورد املاك بوده به صورت مقاطعه‌كارى .