الاحتجاج ( فارسي ) — الجزء ١، الصفحة ٣٨٠

كلامى احتجاج گونه از أمير المؤمنين عليه السّلام در توبيخ أصحاب خود بخاطر كوتاهى در جنگ با معاويه

اى مردم كوفه من شما را از آينده خبر مىدهم ، تا از آن برحذر بوده و از لغزش و سستى خود دست برداشته و هم ديگران را كه گوش هوش و عبرت دارند پند داده و به سوى حقيقت و صلاح و دقّت بخوانيد . و گويا مىبينم كه شما نسبت كذب و دروغ به من مىدهيد همانطور كه قبيلهء قريش به پيامبر و آقايش حبيب خدا ؛ محمّد بن عبد الله صلَّى الله عليه و آله داد ، پس واى بر شما باد ! بر كه دروغ مىگويم ؟ آيا بر خدا ؟ ! در حالى كه من أوّل كسى هستم كه او را پرستش كرده و به يگانگى او را شناختم ، يا بر پيامبر دروغ مىبندم ؟ در حالى كه من همان بار نخست دعوت او را پذيرفته و سخنانش را تصديق نموده و تا آخرين مرحله در ايمان و همراهى و يارى آن حضرت استقامت نمودم . نه به خدا چنين نيست ، كه در اين گونه سخنان بوى تزوير و خدعه به مشام مىرسد ، و شما از هر حيله و خدعه اى بىنيازيد .

و قسم به خدايى كه دانه را شكافته و انسان را آفريد در آينده به صدق آن اخبار خواهيد رسيد ، و اين زمانى است كه نادانى و جهلتان شما را بدان جا كشانده ، و ديگر علمتان سودى نبخشد ، رويتان سياه اى نامردان مردنما ! اى كسانى كه عقلتان چون عقل كودكان و زنهاى تازه به حجله رفته‌ايد ! آرى به خدا اى كسانى كه به ظاهر حاضر و ناظر ولى در معنى غائب و غافليد ، اى كسانى كه در ظاهر برابر و متّحد و در باطن رأيهاى مختلف و عقيده‌هاى پراكنده داريد ،