الاحتجاج ( فارسي ) — الجزء ١، الصفحة ١٦٨

گوشه اى از حوادث پس از وفات رسول خدا صلَّى الله عليه و آله از لجاجت و جدال در امر خلافت از هر دو گروه حقّ و باطل گرفته تا اشاره به عدم پذيرش امارت حضرت علىّ بن أبى طالب عليه السّلام و تمام دسيسه ها

خداوند كه هر كس در روز غدير حضور داشته و اين فرمايش پيامبر :

من كنت مولاه فهذا عليّ مولاه ) *

- تا آخر را را شنيده است از جايش برخاسته و هم اكنون شهادت دهد .

زيد بن ارقم گويد : از ميان آنان دوازده نفر از بدريّون برخاسته و گواهى دادند ، و من نيز از كسانى بودم كه آن حديث را از پيامبر شنيده بودم ولى آن روز كتمان نمودم ، و به همين جهت به نفرين على بن ابى طالب دو چشمم نابينا گشت .

بارى در آن جلسه اختلاف بالا گرفت و صداها بلند شد ، و عمر از اينكه مردم به على تمايل پيدا كنند به هراس افتاده و مجلس را بهم ريخته و همه را پراكنده نموده و گفت :

تنها خداست كه دلها را بر مىگرداند ، اى ابو الحسن تو پيوسته با نظر مردم مخالفت مىكنى .

پس همه در آن روز پراكنده شده و از آن مجلس خارج شدند .