لئالي الأخبار — الجزء ١، الصفحة ٥٨

شعر

نزد أهل معنى اين كاخ سپنج * هست چون ويرانهء خالى ز گنج

راستى در حقيقت سفته‌اند * عارفان كاينخانه را پل گفته‌اند

پل أقامت را نشايد درگذر * اين جهان بر كس نيايد اى پسر

دور باش از دوستىّ مال وجاه * زانكه مالت هست مار وجاه چاه

من گرفتم خود توئى بهرام گور * هم بخواهى رفت آخر سوى گور

گرنه كورى كور مىبين گفتمت * يك‌زمان بيكار منشين گفتمت

گر سليمانىّ وگر اسكندرى * عاقبت با خاك تيره هم سرى

هيچكس را نيست زين منزل گزير * از گدا وشاه واز برنا وپير

چه در راه رحيل آمد روارو * چو پرويز وچو كسرا وچو خسرو

كجا آن گوشه دنياش خوانند * گهى پرويز گه كسراش خوانند

كجا جمشيد وافريدون وضحاك * همه در خاك رفتند داد از اين خاك

سرير افتاده سر بىتاج گشته * در وگوهر همه تاراج گشته

خزينه در گشاده گنج برده * سپه رفت وسپهسالار مرده

كه آمد روزى اينجا كوس پيلش * كه برنامد شبى بأنك رحيلش

جگرها بين كه در خوناب وخاكست * ندانم اين چه درياى هلاكست

هر آن ذره كه آرد تندبادى * فريدونى بود يا كيقبادى

كفى گل در همه روى زمين نيست * كه در وى خون چندين آدمي نيست

ولايت بين كه ما را كوچ گاهيست * ولايت نيست اين زندان وچاهيست

دلا بر جهان دل منه زينهار * كه كس بر سيربن نگيرد قرار

دلا اين جهانراست همچون پليست * ترا در ره آخرت منزليست

همان واديست اين بيابان دور * كه گم شد در أو لشگر سلم وتور

همان منزلست اين جهان خراب * كه ديده است إيوان افراسياب

كجا رأى پيران لشگر كشش * كجا شيدهء ترك خنجر كشش

نه تنها شدش كاخ إيوان بباد * كه كس دخمه‌اش نيز نارد بياد