مناقب علوى در شعر فارسى ( فارسى ) — الصفحة ٩٩

« * » در منقبت مولاى متّقيان ( ع )

نيست دادار و چو دادار ز هر عيب برى است * نيست يزدان و چو يزدان به فضايل يكتاست

شد ز روشن دل او روز مخالفت تارى ، * شد ز تيغ كج او دين خداوندى راست

آسمانست و زمين ، هر دو بزرگ آيت حق * آسمان از او برپا و زمين زو برجاست

شرف و فخر بود آدم را زين فرزند * گر چه مردم را فخر و شرف از جدّ و نياست

اى ره شيطان بگرفته ز نادانى و جهل * ره او گير كه سوى خردت راهنماست

فرّخ آن را كه چنين راهنماى است و دليل * خرّم آن را كه چنين بار خداى و مولاست

گر به رزم اندر ديديش همانا گفتى * خصم او كاه و سر نيزهء او كاه رباست

بت شكستن را بر دوش نبى سود قدم 171 * نيك بنگر كه جز او اين شرف و قدر كه راست

پاى بر دوش نبى سود تواند آن كس * زير پاى اندر شمس و قمر و ارض و سماست

آنكه بر جاى نبى بستر آفت بگزيد 172 * لا جرم بعد نبى صدر خلافت او راست