مناقب علوى در شعر فارسى ( فارسى ) — الصفحة ٩٥

« * » در شرح اسرار اسماى على مرتضى ( ع )

فكر گردون رس زمين پيما ازو * چشم كور و گوش ناشنوا از او ،

از هوس تيغ دو رو دارد به دست * رهروان را دل برين رهزن شكست

شير حق اين خاك را تسخير كرد * اين گل تاريك را اكسير كرد

مرتضى كز تيغ او حق روشن است * بو تراب از فتح اقليم تن است

مرد كشور گير از كرّارى است * گوهرش را آبرو خوددارى است

هر كه در آفاق گردد بو تراب * باز گرداند ز مغرب آفتاب 166

هر كه زين بر مركب تن تنگ بست * چون نگين بر خاتم دولت نشست

زير پاش اينجا شكوه خيبر است * دست او آنجا قسيم كوثر است

از خود آگاهى يد اللهى كند * از يد اللهى شهنشاهى كند

ذات او دروازه‌ى شهر علوم 167 * زير فرمانش حجاز و چين و روم -

حكمران بايد شدن بر خاك خويش * تا مى روشن خورى از تاك خويش

خاك گشتن مذهب پروانگيست * خاك را اب شو كه اين مردانگيست 168

خيز و خلاق جهان تازه شو * شعله در بر كن خليل آوازه شو

در جهان نتوان اگر مردانه زيست * همچو مردان جانسپردن زندگيست

عشق با دشوار ورزيدن خوش است * چون خليل از شعله گل چيدن خوشست