مناقب علوى در شعر فارسى ( فارسى ) — الصفحة ٨٢

« * » در تغزّل و مدح سيّد اوليا عليه السّلام

دوش دل اندر برم ناليد و گفتا كاى اديب * سر بده در عشق و مفزا بيش درد سر مرا

گر چه زيبايند يكسر دختران طبع من * ليك زيباتر برآمد اين نكو دختر مرا

باز با من گفت با آواى نرم از راه شرم * دور داراى باب من از شوى بد گوهر مرا

داد خواهى گر مرا با كس كه باشم جفت او * جفت كن با نام بگشايندهء خيبر مرا

برتر آيد جانم از پاكيزه رويان بهشت * در پذيرد شاه مردان شير يزدان گر مرا

آسمانى زاده‌ام من زين نژاد خاكيان * يك تنى نبود همال و همسر و همبر مرا

چاكرش باشم اگر خوشتر كه آرد چاكرى * بهمن و اسفنديار و طوس بن نوذر مرا

گر مبارزوار آيد پيش او سام دلير * گويد ايدون جاى مغفر بايدى معجر مرا

اى سوار دلدل شهبا به فرّ بندگيت * ننگ آيد زين سواران جهان يكسر مرا

گرنه علوى زاده‌ام من از چه اين سفله جهان * داشت با رنج روان مانند مايندر مرا

از پى آن كز خداى آورد روشن‌نامه را * نيست كس جز باب شُبّير و شَبَر سرور مرا

گر تو نشنيدى شنيدم من كجا آن شاه گفت * كاين بود فرّخ همال و ياور و دادر مرا

چون قياسات خرد خالى نبود از پيچ و تاب * برگزيدم مهر او تا او بود رهبر مرا

حكمِ آن كاين جنبش سيّاره بر فرمان اوست * بىنيازى داده از احكام بو معشر 143 مرا

گر بَدَستى جاى اندر كوى او آرم به دست * خوشتر آيد زانكه باشد چار و سه كشور مرا

سطح اين گنبد كه تحديد جهات آمد از آن * زيرم آيد گر شمارد شاه دين كهتر مرا

اى خداوندى كه مهرت هستيم شد يكسره * شد عرض با ذات بيهمتاى تو جوهر مرا

آن تويى كت پاك يزدان گويد اندر سرّ همى * كه نيامد در زمانه چون تو يك مظهر مرا

ديدمى در خواب يك شب آن فروزان پيشگاه * بخت بيدارم كشيدى اندر آن محضر مرا

چون بسودم ديدهء تر پيش او بر خاك خشك * سود با فرمان او با سينه‌اش بوذر مرا

از تكلّف دور نطقى از روانم بر دميد * چرخ بايد در خطيبى پايهء منبر مرا

گر به دوران من اندر باز گردد عنصرى * بيند اندر خرمنش هم برق و هم صرصر مرا

گر بنشناسند فرزندان دهرم باك نيست * بس بود بر سر همايون سايهء حيدر مرا