مناقب علوى در شعر فارسى ( فارسى ) — الصفحة ٧٨

« * » [ اى روى دلها سوى تو ، محراب جان ابروى تو ! ]

شاه جوانمردان على ، داناى مخفّى و جلّى * بر هر نبىّ و هر ولى كرده است نورش اهتدا

آن شمس افلاك يقين كش بندهء روح الامين * هم با مساكين همنشين هم بر سلاطين پادشا

كنز علوم حق دلش ، معجون ز نور حق گلش * از يمن عالى محفلش بر عرش نازد بوريا

ناسوت از او پر هاى و هو ، لاهوت از او پر گفتگو * ملكى كه او نگرفت كو ؟ جائى كه او نبود كجا ؟

اى روى دلها سوى تو ، محراب جان ابروى تو * خاك در هندوى تو در چشم انجم توتيا

هم راحت از تو هم تعب ، هم رحمت از تو هم غضب * افسانه‌يى و محتجب ، بيگانه‌يى و آشنا

ذاتى كه مىپايد تويى ، نورى كه مىبايد تويى * هرچ آمد و آيد تويى ، از ابتدا تا انتها

رنج از تو و درمان ز تو ، گنج از تو و ثعبان ز تو * عنوان ز تو پايان ز تو هم در الم هم در شفا

كعبه بجز كوى تو نى ، مشعر بجز سوى تو نى * مقصد بجز روى تو نى از سعى مروه تا صفا

باشد مرا گر صد دهان و اندر دهانى صد زبان * آن صد زبان با صد بيان نتوان سرودت يك ثنا

تا فرّه‌ات شد جلوه‌گر افزود گيتى را گهر * چونان كه گردد معتبر مس از وجود كيميا

آنجا كه ارباب سخن چون انجم آيند انجمن * با آفتاب شعر من كمتر ز ذرّات هوا

تا بيش باشد محترم عيد غدير از عيد جم * يارت ز عشرت مغتنم خصمت به عُسرت مبتلا