مناقب علوى در شعر فارسى ( فارسى ) — الصفحة ٦١

« * » در مدح امير مؤمنان على عليه السلام

هر روز مىنهد به زمين روى تابناك * گويا به بوى عاطفت داور آفتاب

جوياى كوى كيست كه در طى اين بروج * هر روز مىرود به ره ديگر آفتاب

تا ره برد به خاك دَرِ شحنِهء نجف * گردد در آسمان ز پى رهبر آفتاب

زين گونه بر سپهر برآمد از اينكه داشت * بر جبهه داغ بندگى حيدر آفتاب

بس تفته است و سوخته چندان عجب مدار * افتد اگر به پاى شه كوثر آفتاب

آن سرورى كه بهر نمازش ز باختر * آورد باز معجز پيغمبر آفتاب 96

آن صفدرى كه كسب ظفر تا كند ازو ، * شايد به مَهچهء علمش پيكر آفتاب

لرزد به خود هنوز برين قلعهء بلند * ز آندم كه كَنْد شاه در از خيبر ، آفتاب

اى موكب جلال تو بر چرخ گرم سير * در آن ميانه از همه واپس‌تر آفتاب

هم نوح و هم سفينه توئى در ولاى تو * در بحر آبگون فكند مِعْبَر آفتاب

ماند از براى پاس ادب حضرت تو را * در زينهء چهارم اين منبر آفتاب 97

جز مدحت جلال تو حرف دگر نيافت * گرديد پاى تا سر اين دفتر آفتاب

تو آفتاب دينى و اصحاب چون نجوم * نور ستاره را چه كند كس در آفتاب

رأى تو گر سپاه كشد بر فلك شود * هر ذرّه‌ات ز گرد ره لشگر آفتاب

در سايهء لواى تو شايد كه جا كند * خواهد پناه اگر به صف محشر آفتاب

رأيت اگر سكون فلك اقتضا كند * بر زورق سپهر شود لنگر آفتاب

در روضهء تو عود بر آتش مگر نهد * چون خادمان نهاده به سر مجمر آفتاب

اى آمده به خدمت تو همچو بندگان * گاهى ز باختر گهى از خاور آفتاب 98

يكذرّه التفات تو كافى بود مرا * اى بندگان جاه ترا كمتر آفتاب

در هر دو عالمم به نوائى رسان ز لطف * بر نيك و بد چو هست ضيا گستر آفتاب

تا انقضاى گردش اين چرخ نيل فام * در صبح احمر آيد و شام اصفر آفتاب

روى عدوت زرد و رخ دوستان تو * سرخ از فرح چنانچه به صبح اندر آفتاب