مناقب علوى در شعر فارسى ( فارسى ) — الصفحة ٥٨

« * » [ وصف نور يزدان على ( ع ) ]

عشق كو كز ميان خوف و رجا * كار دل را به داور اندازد

نور يزدان على كه بر فرقم * سايهء ذرّه پرور اندازد

آن خليل آيتى كه خار رهش * گل به دامان آذر اندازد

آن مسيحا عبارتى كه ز نطق * مرده را روح در بر اندازد

آن سليمان شهامتى كه به عدل * صلح باز و كبوتر 94 اندازد

آن محيط كرم كه ياد كفش * سينه در موج كوثر اندازد

آن سپهر شرف كه پايهء او * سايه بر مهر انور اندازد

بحر را لطمهء كف جودش * چون خس و خار در بر اندازد

گرد دامان پارسايى او * مستى از چشم عبهر اندازد

چون يكى ذرّه همّتش ، گيتى * پيش خورشيد خاور اندازد

گر بيابد شراك نعلش حور * جاى زلف معنبر اندازد

دم جانبخش خلق او از رشك * بوى گل را به بستر اندازد

رأى او چون علم زند ، گردون * پرده بر نور خاور اندازد

گر كند تكيه بر حمايت او * عَرَض از خويش ، جوهر اندازد

غلغل ذكر زائران درش * لرزه بر قصر قيصر اندازد

* * *

چون لواى ظفر برافرازد * سايه بر هفت اختر اندازد

برق رمحش به نيستان چو جهد * ناخن از كف ، غضنفر اندازد

زور سر پنجهء دلالت او * رعشه در حصن خيبر اندازد

عكس تيغش كند چو جلوه‌گرى * چشم آيينه جوهر اندازد

چون نشينم خمش كه مدحت تو * آتش شوق در سر اندازد

خارخار ستايش تو مرا * بر رگ و ريشه نشتر اندازد

گرم مدح تو چون شود نفسم * عود و عنبر به مجمر اندازد

صيت جاه من از گدايى تو 95 * نام جم از جهان براندازد

بر درت دست بىنيازى من * خاك در كاسهء خور اندازد