مناقب علوى در شعر فارسى ( فارسى ) — الصفحة ٤٥

« * » [ در مدينهء علم رسول ( ص ) ]

بر علم نه مجلّد گردون بود 69 محيط * لوح دلش كه حامل اين چار دفتر 70 ست

بهر بيان گوهر توحيد خامه‌اش * پيوسته در محيط معانى شناورست

تا جبرييل نادعلى 71 بر نبى نخواند * ظاهر نشد به خلق خدا كوچه مظهرست

كشف ضمير و سير مقامات و طىّ ارض * بيرون ز گردش فلك و سير اخترست

اسباب زيورش عمل و دانشست و بس * آن را كه ترك زيور و اسباب زيور است

خوانده دَرِ مدينه علمش همى رسول * دولت در آن سرى كه هواخواه اين درست

ارض مقدّس نجف از طِيب خُلق او * چون خاك كعبه آب رخ هفت كشورست

بهر عيار بوته گدازان كوى فقر * مهر على و آل چو گوگرد احمر 72 ست

اى صفدرى كه شعلهء برق حسام تو * فتّاح رزم خندق و مفتاح خيبرست

از طاعت دو كون فزونتر نهاده‌اند * فضلى كه در محاربهء عمرو و عنتر 73 ست

سردفتر سپاه ظفر پيكر ترا * حرف كتابهء علم ، اللّه اكبرست

دارد خدا ميان تو و ابن عمّ تو * سرّى كه در ميان كليم و برادر 74 ست

يك ذرّه مهر روى تو در صورت عمل * با صد هزار ساله عبادت برابرست

يابد ز نور صيقل مهر تو روشنى * آيينهء دلى كه ز عصيان مكدّرست

نام تو بعد نام خدا و رسول اوست * حرفى كه بر كتابهء اين هفت منظرست

فرّاش آستان سراپردهء ترا * ز انجم گل چراغ و ز شب دود مجمرست

شاها بگير دست فغانى و جمع ساز * اجزاى هستيش كه پريشان و ابترست

او را چه حدّ لاف غلامى ، ولى ز صدق * خاك ره بلال و هواخواه قنبرست

چون صبح تا ز مهر رخت مىزنم نفس * لوح دلم چو خامهء مشكين معطرست

هر بيت ازين قصيده كه شمعيست دلفروز * پروانهء خلاصيم از هول محشرست

تا بر زبان خامهء ارباب علم و فضل * تحرير نسبت عرض و بحث جوهرست

بعد از اداى نام خدا و رسول باد * نام بزرگوار توكان سكّه بر زرست .