مناقب علوى در شعر فارسى ( فارسى ) — الصفحة ٤١

[ در منقبت ساقى كوثر ]

از نهيب نيزهء جوشن گذارت روز جنگ * درع داوودى كند هر روز در بر آفتاب

بس كه تيغت خاك شام از خون اعدا كرد سرخ * شد نهان در حقّهء ياقوت احمر آفتاب

تا عدو را چون شفق در خون نشاند دمبدم * بركشد هر صبحدم تا بنده خنجر آفتاب

از براى خدمتت بر طارم فيروزه فام * بر ميان دارد نطاق لعل پيكر آفتاب

گرنه از روى تو كردى اقتباس روشنى * تا ابد بر اوج خور بودى مكدّر آفتاب

دامن خيبر به خون ، آن روز گلگون شد كه تافت * از سر تيغ تو بر بالاى خيبر آفتاب

خنجر سبز تو گويى آسمانى ديگر است * بر رخ چون آب او تابنده گوهر آفتاب

كتف شبرنگ تو را زينى است لايق ماه نو * دست و بازوى تو را تيغى است در خور آفتاب

بر رواق همّتت سقف مدوّر آسمان * بر سپهر رفعتت تابنده اختر آفتاب

بر ندارد ظلمت شام از زمين تا صبح حشر * گر نتابد ز آسمان بر مهر حيدر آفتاب

اطلس نيلى به خون ديده رنگين مىكند * بهر خونِ ناحق آل پيمبر آفتاب

دل بر آتش مىرود زان روز كاندر كربلا * تافت بر لب تشنهء ساقى كوثر آفتاب

خاكروب روضهء خاتون جنّت زلف حور * ريشه تاب معجر زهراى ازهر آفتاب

يا امير المؤمنين روى من و خاك درت * كان همايون آستان دارد شرف بر آفتاب

بعد پيغمبر به نسبت بر كسى ديگر نتافت * ز آسمان آفرينش از تو بهتر آفتاب

اى كه شهرستان علم مصطفى را در تويى * بر نتابد روى مهر از خاك اين در آفتاب

اى تو مولى المؤمنين مولاى توست ابن حسام * من كه باشم اى تو را مولا و چاكر آفتاب

اندر آن ساعت كه خلقان جمله سرمستان شوند * ز آب خشك آيد برون چون آتش تر آفتاب

صورت تكوير بر شمس منوّر بركشند 60 * همچو آتش گرم سازد صحن اغبر آفتاب

در پناه دولتت دارم اميد سايه‌اى * چون بتابد گرم بر صحراى محشر آفتاب

( نقل از « ديوان ابن حسام خوسفى » نسخهء خطى مرحوم بيات - با حذف برخى ابيات .