مناقب علوى در شعر فارسى ( فارسى ) — الصفحة ٢٨

[ شير حقّ « * » ]

اى على كه جمله عقل و ديده‌اى * شمّه‌اى واگو از آنچه ديده‌اى

تيغ حلمت جان ما را چاك كرد * آب علمت خاك ما را پاك كرد

بازگو اى باز عرش خوش شكار * تا چه ديدى اين زمان از كردگار

چشم تو ادراك غيب آموخته * چشمهاى حاضران بردوخته

چون تو با بى آن مدينهء علم را 28 * چو شعاعى آفتاب حلم را

باز باش اى باب بر جوياى باب * تا رسد از تو قشور اندر لباب 29

در محل قهر اين رحمت ز چيست ؟ * اژدها را دست دادن راه كيست ؟

گفت : من تيغ از پى حق مىزنم * بندهء حقّم نه مأمور تنم

شير حقّم نيستم شير هوا * فعل من بر دين من باشد گوا

رخت خود را من زره برداشتم * غير حق را من عدم انگاشتم 30

كَه نيم كوهم ز حلم و صبر و داد * كوه را كى در ربايد تندباد

جز به باد او نجنبد ميل من * نيست جز عشق احد سر خيل من

چون درآمد علّتى اندر غزا * تيغ را ديدم نهان كردن سزا

چون خدو انداختى در روى من * نفس جنبيد و تبه شد خوى من

نيم بهر حق شد و نيمى هوا * شركت اندر كار حق نبوَد روا

تيغ حلمم گردن خشمم زده است * خشم حق بر من چو رحمت آمده است

تيغ حلم از تيغ آهن تيزتر * بل ز صد لشكر ظفر انگيزتر