مناقب علوى در شعر فارسى ( فارسى ) — الصفحة ٢٦

« * » [ سپهدار اسلام شير خداى ]

اگر كارزار على نيستى * شدى اهل اسلام را كار ، زار

سپر بود در پيش دين تيغ او * همى كرد در راه حق جان سپار

به مردى حديث على گو ، مگوى * كه رستم چه كردست و اسفنديار

مريد على باش نه خصم او * كه اين در جوالست و آن در جوار

چو گوئى به علم على بود كس * خرد گويد از روى من شرم‌دار

سرافراز از اصحاب و ز اهل بيت * همى كن ز هر يك جدا افتخار

و ليكن يقين دان كه فاضلتر است * محمّد ز پنج و على از چهار

چو باغيست دين و پيمبر درخت * شريعت چو شاخ و امامان چو بار

مبين دشمنان على را ؛ چرا * كه بىنور باشند اصحاب نار

ببين شيعتش را كه ديده نه اى * جمال جوانان دار القرار 27

سپاه هُدى را كفايت بود * على پهلوان و نبى شهريار

على چون محمّد نگويم كه هست * رَهى چون بود چون خداوندگار

ولى گويم از امّتش بهتر است * يكى مرد باشد فزون از هزار

ز بعد على يازده سيّدند * به ميدان دين در ، ز عصمت سوار

ز جدّ و پدر يافته علم دين * نه از روزگار و نه ز آموزگار

يكى مانده زيشان نهان در جهان * جهانى ازو مانده در انتظار