مناقب علوى در شعر فارسى ( فارسى ) — الصفحة ١٥٣

م

مضيّق : / تنگ گرفته

مطر : / باران

مظّله : / سايه‌بان

معبر : / كشتى

معجر : / مقنعه و روپوش و روسرى زنان

معربد : / جنگجو ، بدخو ، عربده‌كننده

معّرى : / برهنه ، عريان ، ناپوشيده ، آزاد و بر كنار

معلن : / آشكار شده ، علنى

معلّى : / بلند ، رفيع

معمّر : / داراى عمر بسيار ، پر سن و سال

معّوق : / بازداشته شده ، در بند داشته شده مجازاً مشكل و دشوار

مفتتن : / در فتنه انداخته شده

مكلّل : / درخشان و تاج بر سر نهاده

مكين : / مكان دارنده ، صاحب مكان

مل : / شراب

ملمّع : / روشن و درخشان كرده شده ، در اصطلاح شعرى كه يك مصراع عربى و يك مصراع فارسى باشد يا يك بيت عربى و بيتى ديگر فارسى باشد .

مناقب : / اوصاف حميده ، صفات نيكو ( جمع منقبت )

منجوق : / گوى ، قبّه ، ماهچهء سر علم ، علم و رايت

مناهج : / راهها ( جمع منهج ) .

منشقّ : / پاره شونده ، شكافته شده

موالات : / با كسى دوستى و پيوستگى داشتن ، پى در پى كارى كردن

موشّح : / زينت داده شده ، آراسته ، حمايل و گردن‌بند به گردن آويخته .

مؤتمن : / امين و مورد اعتماد

مهچه : / ماه كوچك سر علم

مهر گياه : / گياهى است كه بيخ آن به شكل انسان مىباشد و گويند هر كه آن را با خود دارد همه نسبت به او مهر مىورزند .

مهل : / ( از مصدر هليدن ) مگذار - رها مكن

امام ميامين : / پيشواى پيشوايان مبارك و ميمون ( جمع ميمون )

مياه : / آبها ( جمع ماء )