مناقب علوى در شعر فارسى ( فارسى ) — الصفحة ١٤٥

ت

برقع : / روبند و نقاب

بزين ( وزين وزان ) : / وزنده ، وزان

بشير و نذير : / بشارت دهنده ، مژده دهنده به بهشت و ترساننده از عذاب دوزخ .

بطحا : / وداى مكّه معظّمه و گاهى منظور مكّه است - زمين فراخ كه گذرگاه آب سيل باشد و در آن سنگريزه بسيار باشد .

بوريا : / حصير

بىآب : / بى آبرو

پ

پ

پرگار : / افزارى فلزى كه مهندسان و نقاشان بدان دايره كشند و به تازى فرجار گويند .

شعر بىپرگار : / كنايه از نظم و شعر نامنظّم و آشفته است .

پرن : / ستاره‌هاى پروين ، ثريا

پشك : / سرگين شتر و گوسفند و آهو .

ت

ت

تالى : / در پى رونده ، به دنبال

تارك : / بالاى سر ، فرق سر ، بالاى چيزى

تحاشى : / به يكسو شدن

تحصين : / باره برآوردن گرد شهر ، نجابت اسب

ترفند : / مكر و حيله ، دروغ ، بيهوده

ترفّع : / بلندى جستن ، كنايه از غرور و تكبّر

تسنيم : / نهرى است در بهشت كه در بالاى غرفه‌ها جارى است .

تسلّى : / بىغمى و خرسندى دادن

تسكين : / آرامش دادن كسى را ، آرام كردن

تفتين : / در فتنه افگندن

تكوير : / درپيچيدن همه چيز ، پوشاندن ، فرو گرفتن ، شب را در روز و روز را در شب درآوردن

تنگ : / پشتواره ، بار كم و قليل ، بىوسعت

تهجين : / زشت و معيوب گردانيدن