مناقب علوى در شعر فارسى ( فارسى ) — الصفحة ١٢٤

على ( ع ) مظهر عدل و داد

يك لحظه سرت نديد بالين * چشم تو نكرد خواب نوشين

بهر دگران نيارميدى * آسايش زندگى نديدى

در نيمه شبان چو شمع محراب * بودى به ميان آتش و آب

كى غير تو پيشواى عادل * بخشيده غذاى خود به قاتل ؟

از كينهء مردم زمانت * مىسوخت به سان شمع جانت

از همرهى تو پا كشيدند * با چشم خرد تو را نديدند

آنها همه خودپرست بودند * از جام غرور مست بودند

رفتى و به خانه‌ات نشستى * در بر رخ خويشتن ببستى

درد دل خود به دل نهفتى * گاهى دل شب به چاه گفتى

از ديدن مردمى ستمكار * مىسوخت دلت به ياد عمّار

تا رنجه كنند خاطرت را * كردند جدا اباذرت را

چون پردهء حرمتت دريدند * ناچار به مسجدت كشيدند

بازوى غضب نمىگشودى * مأمور به امر صبر بودى

زانان كه دل تو را شكستند * در دورهء ما هنوز هستند

بسيار زمانعان خيراند * در حيله چو طلحه و زبيراند

زهراى تو نيز بود دلخون * او داشت غم دل از تو افزون

هر چند چو غنچه تنگدل بود * از گفتن درد خود خجل بود

هى ناله و آه روز و شب كرد * هى مرگ خود از خدا طلب كرد

تا جان ز فشار غم نكاهد * كس مرگ خود از خدا نخواهد

زان راز كه گفته‌اى تو با چاه * امروز شده است عالم آگاه

از گريه و ناله‌هاى جانسوز * بر گوش جهان رسيده امروز

زان خون كه ز فرق نازنينت * گرديد روانه بر جبينت

يك قطره به چهرهء شفق ريخت * جوشيد كه شورشى برانگيخت

تا حشر زند هميشه فرياد * كاى مردم رادمرد ، آزاد

من خون شهيد بيگناهم * بر بيكسى على گواهم