مناقب علوى در شعر فارسى ( فارسى ) — الصفحة ١٢٢

على ( ع )

آنكه روز و شب كنار دوست بود * بندهء خدمتگزار دوست بود

آن كه در بستر به جاى دوست خفت * تا زبان بودش سخن از دوست گفت

آن كه در ميدانِ جنگ از كشته‌ها * ساخت تيغ او ز دشمن پشته‌ها

آن كه در محراب و هنگام دعا * كرد جرّاحش برون پيكان ز پا

آن كه با تن‌پرورى پيكار كرد * سلطنتها داشت ، ليكن كار كرد

آن كه در غوغاى آشوب و نبرد * مرد بود و مرد بود و مردِ مرد

قدرت شمشير و زور شير داشت * شير بود و تكيه بر شمشير داشت

صاحب انديشه و تدبير بود * مرد ميدان بود و خيبرگير بود

گر غم دل را بيان با چاه كرد * خلق را از راز حق آگاه كرد

گر چه از نامردمىها جان سپرد * مرد زاد و مرد ماند و مرد مُرد

روز رحلت وارث دل ريش را * گفت : كن تنظيم كار خويش را

زندگى با نظم آسان مىشود * دردها در نظم درمان مىشود

نظم شام تيره را روشن كند * نظم گلخن را به از گلشن كند

گردش گيتى ز نظم آمد پديد * نظم شد بر قفل محنتها كليد

ها ، على ، برخىّ جانت جان ما * عشق تو آغاز ما ، پايان ما