مناقب علوى در شعر فارسى ( فارسى ) — الصفحة ١١٩

به مناسبت ميلاد حضرت مولا على عليه السلام

كه خانه‌اى بهر حق بنا نمايد خليل * خليل آن خانه را ساخت براى خليل

كيست مگر آن خليل ؟ حيدر و الا تبار

شد چو به دست خليل خانهء حق ساخته * صاحب آن خانه را خانه چو نشناخته

مىزد هر صبح و شام كوكو چون فاخته * بنا و بانى ز شوق همچو دو دلباخته

در ره معشوق خود هر دو در انتظار

مژده كه اين انتظار دگر به پايان رسيد * خانهء حق آن‌چه را خواسته بود آن رسيد

يعنى صاحب حرم ز لطف يزدان رسيد * براى صاحبدلان نويد جانان رسيد

كه همچو روزى عيان شده است بىپرده يار

خانه به روى على ( ع ) دَرِ حرم را گشود * كعبه ببرد از نياز به خاك پايش سجود

عاشق و معشوق را جذبهء الفت ربود * فاطمه شد واسطه ميان غيب و شهود

كه غيب مطلق بماند به پردهء استتار

درون كعبه چو شد مادر شاه نجف * صوت « انا اللّه » شنيد ز قائل « لا تخف »

گوهر بحر وجود بيرون شد از صدف * گوهر يك دانه را بگرفت آن گه به كف

بعد سه روز از حرم به خانه شد رهسپار

آمد و آورد و داد به مصطفى ( ص ) آن گهر * نبى على را گرفت چو جان شيرين به بر

كرد به رخسار او به چشم حق بين نظر * چو ديد نور خدا ز روى او جلوه‌گر

زبان به تكبير حق گشود آن شهريار

حبيب ، محبوب را چو ديد چون گل شكفت * دُرّ سخن را سپس آن دُر ناسفته سُفت

غنچهء لب را على ز شوق بگشود و گفت * براى ختم رسل ز رازهاى نهفت

سرّ نهان را عيان كرد بَرِ رازدار

چند زنى اى حكيم دم از حدوث و قِدَم * وجه خداى قديم جلوه نمود از حرم

زد به كتاب وجود كلك مشيّت رقَم * كه شد عيان در جهان وجود بخش عدم

به چشم حق بين ببين صورت صورت نگار

بيرون شد كاف و نون از لب گوياى او * نُه فلك افراشته دست تواناى او

نيست كسى در جهان همسر و همتاى او * ما به وجود آمديم بهر تماشاى او