مناقب علوى در شعر فارسى ( فارسى ) — الصفحة ١١٧

« * » در منقبت على عالى اعلا

صوم و صلوة رنگ خدايى به خود گرفت * زان خون كه رنگ كرد صلوة و صيام تو 203

در كعبه طالعى و به محراب هم شهيد * قربان حُسن مَطلع و حُسن ختام تو

كفش دو پاره دوز و عدو را دو پاره كن * اى من فداى خرق تو و التيام تو

تو شاهباز رفعت و عنقاى عزّتى * عرش خدا و دوش نبى بود بام تو

وقتى عروج كرد به معراج قرب حق * پيغمبر آن برادر و الا مقام تو

دست خدا گذاشته شد روى شانه‌اش * آن جا كه وقت بت شكنى بود گام تو 204

تا با گداى كشور خود هم غذا شوى * اى سر به مُهر گنج دو عالم به نام تو

در سفره بود نان و جو و سركه و نمك * صبحانه‌ى تو چاشت تو شام شام تو

چشم خدايى تو پر از اشك ، با يتيم * در جنگ ، خنده بر دو لب لعل فام تو

نور تو در حجاب تن و سجده كرده‌اند * اين دشمنان دوست نماى عوام تو

در حيرتم كه صبح قيامت چه مىكنند * با پرتو تجلى ذاتِ تمام تو

اى دل مقيم مِصطبه‌ى خانقاه باش * تا گردد اين كشاكش گردون به كام تو

جايى كه جبرئيل امين مىكند هبوط * تا پُر كند ز عطر بهشتى مشام تو

آنجا اگر عنايت مولا نظر كند * افتد هماى اوج سعادت به دام تو

ما سر بر آستان تو سوديم يا على * اى برتر از سُرادق گردون خيام تو