مناقب علوى در شعر فارسى ( فارسى ) — الصفحة ١١٥

« * » منقبت مولى الموالى حضرت مولانا و مقتدانا امير المؤمنين على بن ابيطالب عليه السلام

شرم بادت زين هنر كز قول ترفند و فريب * گوهرى را پشك سازى ، پشك را گوهر كنى

شاه غزنين مىرود از ياد و فتح سومنات * چون سخن از جنگ بدر و غزوهء خيبر كنى

با على نام از ابو سفيان و فرزندش مبر * روبهان را كى سزد با شير نر همبر كنى

عترت خود را پيمبر تالى قرآن شمرد 200 * كار در دين بايدت برگفت پيغمبر كنى

يعنى اندر حكم سنّت بعد قرآن كريم * تكيه بايد بر على و عترت اطهر كنى

سرخ رويى گر ز كوثر خواستارى بايدت * پيروى از رسم و راه ساقى كوثر كنى

بىولاى مرتضى چون باد اندر چنبر است 201 * روز و شب گر در عبادت پشت را چنبر كنى

چون پيمبر باب خواندش مر مدينهء علم را 202 * دست بيعت بايدت در حلقهء آن در كنى

آن چنان باشد كه گرد كعبه باشى در طواف * چون طواف مرقد آن شاه دين پرور كنى

اندر آيين جوانمردى و ديندارى رواست * گر سر و جان در ره آيين آن سرور كنى

هر سرى كان نيست اندر پاى آن سرور به راه * غبن باشد گر دمى از عمر با او سر كنى

پيش من حرفى ز اسرار ولايت برترست * زانكه صد فصل از فنون علم را از بر كنى

* * * *

اى علىّ مرتضى ، اى آيت حسن القضا 203 * اى كه ز اكسير عنايت خاك ره را زر كنى

آفتاب اوليائى ، سايهء لطف خدا * دوستان را سايبانى در صف محشر كنى

سايهء لطف و كرم از دوستداران وامگير * اى كه از داروى احسان چارهء مضطر كنى

تشنه كامانيم اى ابر كرامت خوش ببار * تا گلوى خشك ما از آب رحمت تر كنى

تو شفيع مذنبانى و « سنا » غرق گناه * چشم دارد كش شفاعت در بر داور كنى

مدح كس گر گفته‌ام نعت توام كفّاره است * بو كه زين كفّاره‌ام آسوده از كيفر كنى