مناقب علوى در شعر فارسى ( فارسى ) — الصفحة ١٠٥

« * » حلّال مشكلات كشتى نجات على عليه السّلام

ز ميدان او بود دشمن فرارى * بدان‌سان كز آتش فرارى است زيبق

نه ميدان كه چون مركب انگيخت ؛ بودى * جهان بهر جولانگه او مضيَّق

خود او دست حق است و از اوست بر پا * مراين طاق وارون و كاخ معلَّق

به خورشيد از آن داد رجعت كه دانى 182 * امور فلك در كف اوست مطلق

مقيمان خاك درش را چه حاجت * به ايوان كسرى و قصر خورنق

گروهى كه جز او گرفتند رهبر * بدان بىخردها خرد مىزند دَقّ

بپرهيز و مستيز و بگريز ز ايشان * كه بگريخت عيسى بن مريم ز احمق

كسى را كه يزدان كند مدح ذاتش * چه جاى صغير و جرير و فرزدق

الا تا به بستان دمد در بهاران * گل و سنبل و لاله نسرين و زنبق

مراد مُحِبّش سراسر ميسّر * امور عدويش به كلى مُعَوَّق