دره نادره ( تاريخ عصر نادرشاه ) ( فارسى ) — الصفحة ٤١٠

در بيان تسخير هندوستان بتقدير خالق ظلمت و نور [ 1 ]

خود را از گلو كشيده « 1 » كه شبيه خوشهء تاكش نمىتواند گرديد .

و رازقىّ « 2 » مخطف الخصور [ 1 ] « 3 » * كانّه مخازن البلّور « 4 »

قد ضمنت مسكا الى الشّطور « 5 » * و فى الاعالى ماء ورد جور « 6 »

لم يبق منه وهج « 7 » الحرور * الّا ضياء فى ظروف النّور

و نار آن ديار را مزيت كلّى بر نار جميع بلدان حاصل است ، و هر دانه‌اش در آب‌ورنگ با ياقوت رمّانى مماثل « فى كلّ شجر نار و استمجد المرخ و العفار » « 8 »

شعر [ 2 ] :

و رمّان رقيق القشر يحكى * ثدىّ الغيد فى أثواب لاذ « 9 »

اذا قشّرته طلعت علينا * فصوص من عقيق او بجاذ « 10 »

چون ولايت « غزنين » و « كابل » از دهارير [ 3 ] « 11 » زمان از امّهات ممالك خراسان شمرده مىشد ، در اوايل ورود به « قندهار » مسرّهء « 12 » با مسرّة « بِأَيْدِي سَفَرَةٍ

[ 1 ] - يو ، عت الحضور . نو ، ط الخطور . [ 2 ] - فقط در يو . [ 3 ] - يو ، ازهاو . ( 1 ) - از گلو كشيدن ، بدار زدن . ( 2 ) - نوعى انگور سپيد دراز ( ر ب ) . ( 3 ) - باريك ميان . ( 4 ) - گويا مخزنهاى بلور است . ( 5 ) - تا نيمى مشك در خود گرفته ( 6 ) - و در بالا گلاب ( جور ) را ( جور شهريست از مضافات فيروزآباد و گلاب آن معروف است از ر ب و معجم البلدان ) ( 7 ) - افروختگى ( 8 ) - استمجاد ، افزونى گرفتن و افزونى خواستن و عفار و مرخ چوب آتشزنه است و معنى مثل اينست كه در هر درختى آتش است ليكن مرخ و عفار افزون گرفته‌اند ( ر ك مجمع الامثال ) ( 9 ) - ثدى ، پستان‌ها . غيد ، نرم‌تن ، لاذ ، ج لاذة جامهء حرير چينى سرخ ( ر ب ) . ( 10 ) - فصوص ج فص ، نگين . بجاذ ، بىجاده مرجان سرخ . اشعار از محمد بن سعد كاتب ( بنقل تحفهء ناصريه ) . ( 11 ) - اول زمانهء گذشته ، واحد ندارد ( ر ب ) . ( 12 ) - رازنامه . آنچه در آن پيام محرمانه نويسند ( از كنوز ) .