دره نادره ( تاريخ عصر نادرشاه ) ( فارسى ) — الصفحة ٢٧٨

در بيان تسخير هرات نزهت قرين و قلع افاغنهء ابدالى از آن سرزمين

قوارع « 1 » مدافع « 2 » از قوارع فرقان « 3 » جنگ بقرع باب « 4 » مقارعت « 5 » در اوّل كار [ 1 ] آخر « الْقارِعَةُ » « 6 » را به آواز بلند بر اعدا فروخواند ، و توپهاى آتشين نفس ، به قراءت آيت « إِنَّا أَعْتَدْنا لِلظَّالِمِينَ ناراً » « 7 » خروش بركشيد . پس دليران پاى دلاورى پيش نهاده تنورهء حرب را به نائره سيف و سنان تفتان ، و آسياى رزم را به تنورهء خون گردان ساختند .

نسيم از شميم كاكل كلالهء « 8 » رمح « 9 » و طرّهء پرخم پرچم عاليه « 10 » ، غاليه‌سايى ميدان جدال مىكرد ، و كمان به هم‌زبانى سفير [ 2 ] سوفار « 11 » . از هر گوشه به گوش دشمنان پيام اجل مىرسانيد [ 3 ] . تير دل‌دوز در دل‌آزارى دست ردّ بر سينهء دور و نزديك نمىگذاشت ، و نيزهء بلند در طعن كم‌فرصتان « 12 » كوتاهى روا نمىداشت . دهان تفنگ از غلوله « 13 » تفو بر روى خصم عهدشكن مىافكند ، و زبان شمشير تيز به حدّت تمام سرزنش اعداى پيمان گسل مىنمود . يلان خون‌آشام تا هنگام شام با آن گروه غدّار « أشأم من قدار » « 14 » مشغول كارزار گشته و بر ايشان كار ، زار ساخته [ 4 ] . هنگامى كه خسرو شرقى

[ 1 ] - نو ، ندارد . [ 2 ] - يو ، سفر . [ 3 ] - ط ، مىرسانيدى [ 4 ] - ط ، نموده ( 1 ) - ج قارعة ، زيان ( از ر ب ) . ( 2 ) - ج مدفع ، توپ ( ر ب ) . ( 3 ) - قوارع القرآن ، آيتهاست كه خوانندهء آن از شر ديو و پرى محفوظ باشد . گويا شيطان را رد مىكند ( ر ب ) . ( 4 ) - كوفتن در . ( 5 ) - واكوفتن دليران بعضى مر بعض را ( ر ب ) . ( 6 ) - مقصود آيهء آخر سورهء القارعه است : وَ ما أَدْراكَ ما هِيَهْ نارٌ حامِيَةٌ ( چه مىدانى كه آن چيست ؟ آتشى به غايت سوزنده ) . ( 7 ) - همانا ما آماده كرديم براى ستمكاران آتشى را ( از آيهء 18 سورهء كهف ) . ( 8 ) - موى پيچيده . و مقصود از كاكل كلالهء رمح ، پرچمى است كه بر گردن نيزه بسته است . ( 9 ) - نيزه . ( 10 ) - بلند و در آن ايهامى است بمعنى اسمى آن ، نوك نيزه . ( 11 ) - دهان تير ( برهان ) . ( 12 ) - ج كم‌فرصت ، قابوطلب ، فرصت طلب ( آنندراج . بهار عجم ) . ( 13 ) - گلوله . ( 14 ) - بدفال‌تر از قدار بن سالف كه شتر صالح را پى كرد ( ر ك ر ب ) .