جغرافياى تاريخى سيراف ( فارسى ) — الصفحة ٢٨

فصل سوم نام سيراف

پر انديشه شد جان آن پادشاه * كه تا چون شود بىپر اندر هوا

ز دانندگان پس بپرسيد شاه * كزين خاك چندست تا چرخ ماه ؟

ستاره شمر گفت و خسرو شنيد * يكى كژو ناخوب چاره گزيد

ز عود قمارى يكى تخت كرد * سر تختها را بزر سخت كرد

بفرمود تا پس بهنگام خواب * برفتند سوى نشيم عقاب

از آن بچه بسيار برداشتند * بهر خانهء يك دو بگذشتند

همى پروارانيدشان سال و ماه * بمرغ و كباب و بره چند گاه

چو نيرو گرفتند هريك چو شير * بران‌سان كه غرم اندر آرند زير

بپهلوش بر نيزه‌هاى دراز * بيست و بر آن‌گونه بر كرد ساز

بياويخت بر نيزه ران بره * ببست اندر انديشه دل يكسره

از آن پس عقاب دلاور چهار * بياورد و بر تخت بست استوار

نشست از بر تخت كاوس كى * نهاده بپيش اندرون جام مى

چو شد گرسنه تيز پران عقاب * سوى گوشت كردند هريك شتاب

ز روى زمين تخت برداشتند * ز هامون با براندر افراشتند

بدان حد كه شان بود نيرو بجاى * سوى گوشت كردند آهنگ و راى

شنيدم كه كاوس از آن بر فلك * همى رفت تا بگذرد از ملك

دگر گفت از آن رفت بر آسمان * كه تا جنگ سازد بتير و كمان

ز هر گونهء هست آواز اين * نداند بجز پر خرد رآز اين

پريدند بسيار و ماندند باز * چنين باشد آنكس كه گيردش آز

چو با مرغ پرنده نيرو نماند * غمين گشت و پرها بخوى در نشاند

نگونسار گشتند از ابر سياه * كشان از هوا نيزه و تخت شاه

سوى بيشه شهر چين آمدند * بآمل به روى زمين آمدند

نكردش تباه از شگفتى جهان * همى بودنى داشت اندر نهان

سياوش از او خواست آمد پديد * ببايست لختى چميد و چريد

بجاى بزرگى و تخت و نشست * پشيمانى و رنج بودش بدست